womensday

Internationale Vrouwendag

Op dagen als Internationale Vrouwendag krijg ik het op mijn heupen. Niet omdat ik tegen Vrouwendag ben, niet omdat ik daaruit besluit dat alle 364 andere dagen dus bijgevolg mannendagen zijn, maar omdat er ergens in mij een feminist schuilt.

Laten we beginnen met te zeggen dat een dag als Internationale Vrouwendag nog steeds nodig is. Langs de ene kant omdat er landen zijn waar vrouwen minder rechten hebben dan mannen. Waar vrouwen onderdrukt worden. Waar vrouwen verkracht, besneden of gestenigd worden.

Langs de andere kant, in landen waar dat soort zaken niet (of in mindere mate) voorkomt, zijn er andere problemen. Ongelijkheid van loon, verbale of fysieke aanranding, of zelfs verobjectivering van vrouwen en hun lichaam zijn blijkbaar bij ons nog steeds normaal. “Dik. Lelijk. Wijf“, “Mijn naam is niet Hey Sexy“. 2 artikels die recent zijn verschenen waarin vrouwen niet alleen beoordeeld worden, maar ook anders behandeld worden om hoe ze eruit zien. Te dik of te knap, het is nooit goed.

Vrouwendag ging goed verlopen, ik had er amper iets van gemerkt. Tot ik ‘s avonds deze 2 tegenkwam (Een vriendin had die post van Het Nieuwsblad gedeeld, vandaar dat dat in mijn newsfeed stond):

Dit zijn waarschijnlijk niet de enige in hun soort. Op die motorpagina’s staan dagelijks wel halfnaakte vrouwen. Maakt het niet goed, maar ter ere van vrouwendag zeker niet. Die post van Nieuwsblad, zou dat gepubliceerd zijn door een man of een vrouw (Het artikel zelf zegt niets over vrouwendag, enkel de Facebookpost)? In ieder geval vind ik beide voorbeelden even fout.

Al dat onrecht tegen vrouwen.. allemaal de schuld van de mannen? Mannen zijn eikels. Vooral tegen elkaar, maar ook tegen de rest. Ik zou willen zeggen dat dat eikel zijn gelukkig met de leeftijd eruit groeit, maar ik weet dat dat niet bij iedereen zo is. Zullen we zeggen dat dat met het verstand komt, daarvan weten we ondertussen ook dat niet iedereen ermee gezegend is. Soit, het is niet goed, maar het is nu zo.

De oplossing, beste vrouwen, ligt volgens mij niet bij het imiteren van de mannen in dat eikel zijn. Kijk gerust naar blote venten zoveel je wil, maar doe het niet ter ere van vrouwendag. Dat maakt jullie niet beter dan hen. Ik dacht dat Internationale Vrouwendag ging om het versterken van de positie van de vrouw, niet het verlagen tot die van de man.

Of ligt de oplossing net wel in het imiteren van mannen? Niet in het eikel zijn, maar in het minder obsessief bezig zijn met hoe ze eruitzien of wat anderen van hen denken? En bijgevolg ook minder kritisch zijn tegenover anderen? Maar kunnen vrouwen dat wel?

Of het een echte oplossing is weet ik niet, maar hier is alvast een idee, iets dat mannen en vrouwen tegelijk kunnen doen: laten we meer respect opbrengen voor elkaar. Meer aanvaarding van een ander. Of Het Andere. Niet iedereen hoeft er hetzelfde uit te zien, hetzelfde te zeggen of hetzelfde te doen. Laten we allemaal wat meer verdraagzaam zijn voor de andere en iets of iemand aanvaarden in zijn raar zijn. Minder kritiek hebben op elkaar. Want hey, normaal is toch ook maar iets dat de norm geworden is. Daarom wil het nog niet zeggen dat het goed is.

Allemaal goed, maar hoe?  Hoe verander je je wereldbeeld? Begin met kleine stapjes: Stop met Flair kopen, reclame te kijken en 50 Shades te lezen..

Flair als magazine mag dan beweren voor de vrouwen op te komen, volgens mij doen ze net het omgekeerde. Ik heb al eens zo’n magazine vastgepakt tijdens een toiletbezoek en vind de inhoud allesbehalve taboedoorbrekend. Vrouwen in een hokje duwen. Vrouwen over eenzelfde kam scheren. Vrouwen karikaturiseren. Wanneer was er nog eens een voorpagina die níet ging over afslanken? Wanneer is “een maatje meer” ook echt een maatje meer?

Reclame. Arghhh. Ik heb media (tv, kranten, radio) volledig afgezweerd. Deels door de inhoud van die media zelf, maar vooral door de reclame op die media. Ik werd pissig van het niveau van de gemiddelde radiospot (ja ook die van de Flaihaihair). Dat vaste scenario: Onnozel mopje > reveal > jingle (ik schreef er in 2010 al eens een blogpost over). Die irritante veel te hoge stemmen en geluiden. Ik krijg al weer koppijn door eraan te denken. Mijn punt is: reclame zorgt ervoor dat ge dingen gaat denken of dingen gaat willen die ge eigenlijk niet zou denken of willen. Of ge het nu gelooft of niet, het werkt. Het is erger dan inception: Het is een oorzaak van zo veel dingen die fout lopen in deze wereld. Ok, je krijgt misschien niet metéén zin om naar de winkel te lopen en Special K te kopen, maar ergens, na zo’n 50 keer, krijg je toch het idee dat je even slank moet zijn als de reclamevrouw en dat Special K misschien wel kan helpen daarbij. (Ik verzamelde ooit eens wat van mijn tweets over reclame in een blogpost).

Oja, en 50 Shades Of Grey, daar ga ik niet te veel woorden aan vuil maken. Yasmine kan dat beter (ja, dezelfde Yasmine als van dat Hey Sexy artikel).

Afschuwelijk. Vrouwonvriendelijk. Totaal verkeerde representatie van hoe een gezonde relatie werkt. Idealiseert abusive relaties en manipulatieve mannen. Zadelt vrouwen met het idee op dat manipulatieve, misbruikende relaties oké zijn zolang het seksueel spannend is.

Dus stop met Flair kopen, reclame te kijken en 50 Shades te lezen. Die dingen maken je een trut. En trutten zijn niet beter dan eikels.

2015-01-17 15.48.17

Touren in de Vlaamse Ardennen

Het zag er heel de week naar uit dat het slecht weer ging zijn in het weekend. Zaterdag: superveel wind en af en toe regen. Maar zondag: Zonneschijn (en wat wind). Super dagje om te gaan toeren met de moto.

Richting de Vlaamse Ardennen: de streek rond Oudenaarde. In vogelvlucht zo’n 30 kilometer van Gent, dus snel bereikbaar. Maar onderweg zeker ook al de moeite.

Ten zuiden van Zwijnaarde (het kruispunt tussen de E40 en de E17) worden de baantjes klein genoeg om te kunnen genieten van het bochtenwerk.

Met Google Maps op Fietsroutebegeleiding (dus niet auto), iPhone in de jaszak en 1 oortje in voor de instructies van de hollandse dame, gaat het goed om die kleine baantjes op te zoeken. Weg van de N-Zoveel en op naar de kleine verbindingswegen langs de velden, tussen de boerderijen, langs het water. Af en toe lijkt het wel alsof de baan eigenlijk gewoon een fietspad is en ik er niet zou mogen rijden, maar de huizen en geparkeerde wagens langs de kant stellen me gerust.

Google stuurt me soms langs een jaagpad waar ik niet op mag, of langs een fietsroute die écht niet toegankelijk is voor wagens (en dus moto’s), maar dan negeer ik de Hollandse even en kies zelf een richting om uit te rijden. Het maakt toch niet zo veel uit en ge komt er uiteindelijk toch wel.

Al snel in Oudenaarde aangekomen. Iets te snel om al meteen te pauzeren. Schone kerk en/of stadhuis, dat wel, dus op het plein 2 minuten pauze om de GPS opnieuw in te stellen richting volgende punt: De Kluisberg.

Eens voorbij Oudenaarde lijkt het wel alsof elke baan speciaal gemaakt is voor de motard. Smalle baantjes, amper verkeer, lichte en scherpe bochten afwisselend. Beetje omhoog, beetje naar beneden. Zalig om hier te rijden.

Of ik de Kluisberg heb gezien, dat weet ik niet zo goed. Ik heb enkele behoorlijke hellingen gedaan, inclusief kasseistrook, en bovenaan stonden wat huisjes en een kerkje. Ben er eens rondgereden maar verder niets te zien. Het is dan ook geen Ronde Van Vlaanderen vandaag. De GPS bleef me maar naar punten sturen waar ik niet in kon, tot ik besefte dat ik niet “Kluisberg” als bestemming had ingegeven maar Kluisbergbos (Kluisberg zelf vindt Google niet). Daar gingen al die wandelaars dus naartoe.

Soit, tijd voor een koffietje en een plaspauze. Maar hier niets te vinden. Ik kies lukraak op Google maps mijn volgende bestemming, Leuze-En-Hainaut en steek de Vlaams-Waalse grens over. “Bij het eerste café dat ik tegenkom stop ik” denk ik. De Hollandse probeert me regelmatig langs de N60 te sturen, een lange baan rechtdoor waar je 90 mag, maar ik sla haar aanwijzingen in de wind en slinger langs de grote baan. Waar ik ook af en toe 90 mag.

Van de ene gebetonneerde weg tussen de velden naar de andere. Van een klein pittoreske dorpje naar het volgende. Het enige dat mankeert: een café waar ik een koffie kan drinken en kan pissen.

Voor ik het weet sta ik al in Leuze-En-Hainaut. Ik moet nu echt wel pissen en rij de winkelstraat door. Alles gesloten, het is dan ook zondag. Ik draai nog eens terug en zet de moto op een kleine parking. Na wat rondlopen een Brasserie gevonden waar ik mijn blaas kan legen en mijn maag kan vullen. Koffietje, crocqueske en colaatje.

Het is ondertussen bijna 15.30u geworden, tijd om richting huis te gaan als ik voor het donker wil thuis zijn. En zelfs dat wordt al moeilijk, of ik ga nog naar die Hollandse moeten luisteren en de N60 nemen. Soit, ik heb nog net 50% batterij op m’n iPhone, dus terug fietsbegeleiding op richting Gent.

De terugweg is altijd wat lastiger. Ge kunt niet zomaar de richting die mooi lijkt uitrijden want het is toch enigszins de bedoeling terug thuis te geraken. De baantjes worden ook met elke kilometer minder leuk om te rijden. En de fietsGPS stuurt me regelmatig wel eens waar ik niet in mag (Sorry aan de inwoners van Zottegem voor de 10 toertjes die ik reed in jullie wijken).

Dan maar overschakelen naar de auto-GPS die me langs de N9 terug naar huis brengt. Af en toe nog eens een afslag nemen om die saaie baan te ontwijken, maar ik blijf er steeds op terugkeren. Soit, vanaf Ledeberg is het nog maar een paar kilometer en we zijn terug thuis. Het is ondertussen ook al donker, en ik vermoed dat mijn iPhone zijn laatste adem aan het uitblazen is.

Thuis de motor laten afkoelen, hem nog even in bad steken en laten rusten. Zelf heb ik ook rust nodig want ookal moet ge niet trappen, zo’n 160 kilometer is best vermoeiend. Volgende week neem ik de Hornet eens mee naar het werk. Of ja, andersom.

PS: Volgende keer ook maar eens wat foto’s nemen…

Featured-lowrew
ello-img

Ello: No Advertising – De filosofische vragen die de lancering van Ello in mij oproept

Momenteel hot in online marketingland: Ello.

Int kort en int Engels: Ello is a simple, beautiful, and ad-free social network created by a small group of artists and designers.

Int kort en int Vlaams: een nieuw sociaal netwerk, met als focus: gene reklam.

Waarom? (int lang en int Engels):

Ello Manifesto

Your social network is owned by advertisers.

Every post you share, every friend you make, and every link you follow is tracked, recorded, and converted into data. Advertisers buy your data so they can show you more ads. You are the product that’s bought and sold.

We believe there is a better way. We believe in audacity. We believe in beauty, simplicity, and transparency. We believe that the people who make things and the people who use them should be in partnership.

We believe a social network can be a tool for empowerment. Not a tool to deceive, coerce, and manipulate — but a place to connect, create, and celebrate life.

You are not a product.

Int nog langer maar terug int Vlaams: Wie of wat is ‘Ello’? – De Tijd (die een schone nieuwe website hebben, ik zeg het maar)

Anyway, Ello dus: a simple, beautiful, and ad-free social network. Zeggen ze.

Simple

Ik weet niet uit welke wereld de makers komen, maar Ello is allesbehalve simpel. Het is niet omdat het een witte achtergrond heeft en zwarte letters dat je het onder de categorie “simpel” kan steken.

De user experience is verschrikkelijk. Jaja beta enzo, maar ofwel ben ik te oud geworden ofwel scheelt er echt iets met die designers. Nu weet ik wel opeens hoe mijn grootouders zich moesten gevoeld hebben toen ze voor het eerst voor een computer zaten.

Stom voorbeeld: Wie verstopt er nu de “post” knop achter een lichtgrijs pijltje (op een witte achtergrond, remember). Een voorbeeldgifje:

ello

En dan het hele platform dat in 2 gedeeld is. Links een soort van vriendenlijst (dat dan nog eens kan inklappen ook), rechts de content (dat ge dan in 2 verschillende views kunt krijgen). Het gebrek aan een naam bij de profielfoto van een update (al dan niet echt). De vreemde “conversaties” die eigenlijk niet eens aan elkaar gelinkt zijn. …

Enfin, er is nog wat werk aan.

Beautiful

Ik vind het vreemd dat mensen die zich designer noemen het Courier lettertype durven te gebruiken. En het dan nog eens “beautiful” noemen ook. Zelfs Comic Sans had beter geweest.

En dan nog eens een tweede lettertype erbij gaan combineren.

Screen Shot 2014-09-30 at 23.26.36

Maar bon, in one way or another is het wel clean. En dat is goed.

Wel tof (als het goed is zeggen we het ook wel eens, allé ja, soms toch): gigantische cover photo’s. Schermvullend, maar wel pas zichtbaar als je naar bovens crolt. Check maar eens de mijne: ello.co/vromant

No Advertising

Het is grappig dat de mensen die zich nu registreren op dit nieuw sociaal netwerk met focus op “no advertising” marketeers zijn. Gewone mensen interesseren zich niet in dit soort dingen.

Daarnaast is het ook grappig dat er commentaar komt aan hoe Ello aan zijn geld is geraakt. Investeerders. Die ooit geld gaan willen terugzien. Er zal dus winst gemaakt moeten worden. Duh.

Ook nog grappig? Commentaar op merken die het lef hebben gehad om zich te registreren. Stoute Sonos. Ook op onze Talking Heads account. Maar waarschijnlijk wel bedoeld als grap van Jean-Christophe.

Screen Shot 2014-09-30 at 23.04.37

Maar genoeg kritiek. De hype rond ello leidde bij mij tot een grotere vraag. Een existentiële vraag:

Wat zijn ads? Wat is wél en wat is níet advertising?

Ello belooft om geen advertenties aan te bieden op zijn platform. En om je data niet te verkopen aan adverteerders. Dat staat in hun “no-ad policy“.

Maar daar blijft het dan ook wel bij. No advertising wil niet zeggen: no marketing. No advertising wil niet zeggen: no communication. No advertising wil niet zeggen: no brands of no agencies.

Even wat theorie zoals ik het zie, maar correct me if I’m wrong:

Advertising is het betalen voor visibiliteit die je anders niet zou hebben. TV-spots, radioreclame, abribussen, Google adwords, … dat soort zaken. En ja, ook Facebook ads of sponsored tweets horen daarbij.

Advertising is een vorm van marketing. Andere mogelijkheden zijn word-of mouth marketing, SEO-marketing, guerilla marketing, sampling, etc…  Er wordt misschien wel betaald, maar niet 1-op-1 voor een impressie, klik, affiche of GRP, maar voor het werk dat erin steekt. En ja, ook social media marketing hoort daar bij. Maar dan de “organische” versie.

Marketing is een vorm van communicatie. Of een doel van communicatie: het marketen van een product of dienst. Andere vormen van communicatie? Interne communicatie (die interne memomails die je toch niet leest), overheidscommunicatie (nieuwe vuilniszakken vanaf 1 september), crisiscommunicatie (blijft weg van de McDonalds in Antwerpen want bommelding).

Maar die lijn is maar theoretisch. Ik ben af en toe wel fier op het werk dat ik doe en durf wel eens Talking Heads te vermelden in een blogpost of Ello update (marketing voor Talking Heads, marketing voor een klant van ons). Of ik tweet wat nieuws over een lancering van een product in de sector waarin ik werk (marketing voor het product, branding en dus marketing voor mezelf). Er zit altijd wat marketing in mijn communicatie.

Bij iedereen eigenlijk. Denk maar aan de Chiro die zijn jaarlijkse fuif organiseert: facebook posts, affiches plakken, soms zelfs profielfoto’s die plots logo’s worden, flyers die in uw handen worden geduwd … iedereen marketeer.

En daar is in principe niets evil aan

Want, stel je bent langs alle mogelijke kanalen ingeschreven op het nieuws van je favoriete band om elke nieuwe release zo snel mogelijk te kunnen luisteren. Is het evil wanneer zij een nieuwe single uit hun aankomend album op Soundcloud zetten? Is het evil wanneer zij een teaser van 15 seconden op Instagram zetten om eerst die single aan te kondigen? Is het evil wanneer zij een mail sturen met een count-down timer om af te tellen naar de release van de preview? Is het evil als er een advertentie staat op je favoriete muziekblog zodat je je zou inschrijven voor de newsletter todat je het nieuws zou krijgen over de release van de preview van de single van het album?

Het is gewoon: meestal is advertising gewoon crap en krijg je het nog door je strot geramd ook. En ja, dan is het evil, of eet dan toch gewoon geen yoghurt als ge dat niet graag eet, stom kutwijf-irritant. En het ergste? Het werkt nog ook.

Maar er zijn ook andere manieren. Duurzame manieren. Die focussen op een pull-strategie in plaats van een push strategie. Op Inbound-marketing (in tegenstelling tot outbound-marketing).

Wie iets of wat met social media te maken heeft zal misschien al gehoord hebben van Buffer? Hun strategie: gewoon de beste content over social media maken die er bestaat, zodat de mensen ons op hun eigen tempo kunnen leren kennen. Als ze er klaar voor zijn, dan converteren ze wel. Al dan niet met een klein laatste duwtje erbij.

En dat is het werk dat ik doe. En ja daar komt wat advertising bij. Maar geloof me: ik haat reclame even veel als gij, daarom werk ik er in.

[Tweet “‘ik haat reclame even veel als gij, daarom werk ik er in.’ @Vromant”]

Maar goed, we dwalen af: Ello, No advertising?

Allemaal goed en wel. Er zullen geen advertenties komen op Ello. Maar dat wil niet zeggen dat er geen marketing zal zijn. Er zal altijd marketing zijn. Want iedereen is marketeer.

Wat de toekomst zal brengen?

Of Ello wat wordt weet niemand. Maar zelfs al standt het ergens op een paar duizend actieve gebruikers… Wie zegt dat dat niet goed genoeg is voor hen?

Zolang ze zich maar aan hun manifesto houden is alles goed. Tot de VC’s hun geld terugwillen.

2014-09-25_22_09_23-HDR

Gabriel, Amber & Ruben Rios

Gabriel Rios heeft een nieuwe plaat uit. Opgenomen in New York en gelanceerd met een lange teaser. Waar Rios’ vorige platen nogal poppy waren, is deze anders. En dat maakt “This Marauders Midnight” zijn beste ooit, en een van mijn favorieten ooit.

this_marauders_midnight

Een zachte stem die prachtig flirt met hard en zacht, hoog en laag. Een zuivere gitaar die het eenvoudige maar prachtige ritme maakt. Een stevige contrabas voor wat extra diepgang. En een warme cello die het geheel afmaakt. That’s it.

Even eenvoudig maar wel mega-exclusief trad Gabriel Rios vorige donderdag op in Gent, in de Gaston Rooftop Bar. Plaats voor zo’n 100 man. 5 rijen poefkes en stoeltjes. En dan de PA. Zo zat iedereen dicht genoeg om te zien dat “close enough to be spit on” niet zomaar een joke is. En ik mocht erbij zijn.

Vooraan Gabriel (zang, gitaar), Amber (cello) en Ruben (backing vocals en contrabas). Een Puerto-Ricaanse Gentenaar die in New York woont. En 2 Nederlanders die in New York wonen. “Toevallig ontmoet in New York, en de plaat kwam vanzelf, het was gewoon een logisch gevolg.” zei Amber me na het concert.

De moeilijke start – eerst gebrek aan geluid, gevolgd door 10 minuten rookmelderalarm – maakte het concert er eigenlijk alleen maar eerlijker op. Intiemer eigenlijk.

Het is geweldig hoe de 3 elkaar zo goed aanvullen. Hoe ze duidelijk trots maar nederig zijn. De ene iets nederiger dan de andere. Hoe ze genieten van elke snaar die bestreken wordt. Van elke noot die in de andere overvloeit. Van elke beweging, lach of traan die wordt veroorzaakt door hun harmonie.

Geweldig hoe op zo’n optreden elke tik op de klankkast van de contrabas zo’n doordringende kracht heeft dat je hem de dag na het concert nóg hoort echoën. En als je de plaat daarna nog eens beluistert je elke tik overduidelijk hoort en er zelfs naar gaat uitkijken.

Geweldig hoe ze met z’n drieën een sound maken die zo tegelijk zo simpel en zo vol kan zijn. Zo krachtig en zo breekbaar. Zo nieuw maar toch bekend. Zo eentje om met koptelefoon op, ogen toe en plat in de zetel te beluisteren. Of om bij te dansen, te lachen of te wenen. Kies maar.

Of de plaat goed is? Zeker. Of het concert goed was? Absoluut. De Deluxe versie van de cd heeft trouwens zowel studio als live-versies van elk van de 12 nummers. Dubbel plezier.

Een échte review lezen? Check bij Focus Knack. Ze noemen het “Uitgepuurd en gracieus”. Kan ik mee akkoord gaan.

Bretagne-Normandie-Cover
Brussel Cover
messenger

Facebook vs Facebook Messenger

De media staat vol van artikels die claimen dat de nieuwe Facebook Messenger app uw ziel uit uw telefoon gaat zuigen. Bullshit en bangmakerij. Even een paar dingen op rij.

Unbundling

Een trend die de laatste weken nogal wat kritiek krijgt. Denk maar aan Foursquare die zijn nieuwe app Swarm lanceert nog voor de herwerking van de originele Foursquare app klaar is. Een kwestie van slechte timing, denk ik. Want nu de vernieuwde Foursquare klaar is is het inchecken via Swarm opeens een pak logischer.

Maar Facebook dus. Facebook wordt als bedrijf groter en groter door toevoeging van nieuwe features en opkopen van andere bedrijven. Facebook is niet langer een product maar een merk. Dus niet alleen maar de sociale netwerksite (zowel desktop als mobile, met als belangrijkste onderdeel de newsfeed), maar ook Paper (long-form 3rd party content lezen), Facebook connect (registreren en inloggen op 3rd party sites via uw facebook-account in plaats van via je e-mailadres), Instagram (instant foto’s sharen) en Facebook Messenger (een chatservice om met je vrienden te instant messagen), enzovoort.

Dus, als Facebook groter en groter wordt, kunnen al deze dingen niet bij in de app. Zo snel mogelijk unbundlen dus. Nu dus. De slechte reviews op de iTunes Store of Google Play waar de media het over heeft neem je er maar bij. Dat waait wel over na een week of 2. Geen enkele van die reviews maakt een deftig punt, trouwens.

Nog een extra voordeel: Standalone apps are supposed to allowed to fail.

Oja, en de unified inbox, daar zal facebook nog wel een productje voor maken. Ooit. In the meantime, probeer eens unifiedinbox.com/ of iets als www.backupify.com/.

Privacy

Daarnaast heeft iedereen het over de extra privileges die de Messenger app zou claimen. De HuffPo’s en Newsmonkeys die ons internet toch zo geweldig interessant maken raden zelfs aan de app niet te gebruiken. Toegang tot de camera en microfoon, je contactpersonen lezen, voicecalls initiëren,… allemaal zaken die elke app nodig heeft waarmee foto’s of video’s verzonden kunnen worden (zeg maar de Snapchats en Skypes). En de contactpersonen en voicecalls, da’s waarschijnlijk gewoon om facebook en telefoondata te combineren.

Zelfs moesten ze dingen uit de Facebook messenger app gebruiken, bvb met wie je vaak chat of over welke topics je chat, is dat toch interessant? Als ik meer newsfeed updates te zien krijg van de persoon met wie ik het vaakst chat, dan is dat toch goed? Als ik daarna een advertentie zie van een product dat mijn vriend net aanraadde dan is dat toch geen ramp? Ge denkt toch niet echt dat Facebook u gaat zitten afluisteren, of wel?

Goede advertenties zijn altijd beter dan slechte advertenties

Onethisch

Paar weken geleden weer alarm omdat Facebook experimenteert met de newsfeed van gebruikers om te kijken wat het effect is van de emotie van berichten van vrienden op uw eigen emotie. Hoe meer gelukkige berichten ge ziet, hoe gelukkiger uw eigen berichten zijn. Hoe ongelukkiger uw vrienden, hoe ongelukkiger gij ook zijt. Maar dan wel in heel kleine proporties.

Da’s toch interessant! Onethisch? Goh, amper. Er werd gewoon wat gefilterd in de newsfeed van gebruikers. Experimenten die elke dag gedaan worden om de newsfeed beter te maken (wat we vroeger edgerank noemden, en nu geen naam meer heeft). Noem de newsfeed crap of niet, er zit heel wat werk in om het te maken tot wat het is. Zo werken AB-tests, zo werken advertenties, zo werkt het internet. Dat is wat er elke dag, elke minuut, elke seconde gebeurt: Online zijn wij allemaal laboratoriumratten.

Maar wat zijn de voordelen voor u?

Ik droomde vroeger van een dienst waarmee ik kon communiceren met mensen, ongeacht toestel (bvb van laptop naar gsm en omgekeerd) op een snelle manier met tekst foto of video. Facebook Messenger doet dat. Ik heb dat graag.

Beide apps hebben nu meer focus, dus werken ze sneller en efficiënter dan de gebundelde voorganger. Op mijn iPhone 5 neemt het wisselen van Facebook naar Messenger amper tijd, dus het stoort mij absoluut niet. En een extra icoontje op uw homescreen is nu toch ook geen ramp.

Dus op het eerste zicht misschien nog niet zo veel voordeel. Op termijn zal dat nog wel komen, al gaat ge het waarschijnlijk niet merken en al vergeten zijn dat ge er ooit ambetant over waart.

Conclusie

Conclusie: Facebook is niet zo evil als iedereen wel denkt. Ok, de newsfeed is dringend aan een update toe, maar bon. Facebook probeert een frictionless experience aan te bieden, en vraagt daarom al die permissies. En denk maar eens aan hoe het een paar jaar geleden was, zonder de innovaties die de Facebooks en consoorten brengen. Was het toen beter? Waart ge toen meer op uw gemak? Ik dacht het niet.

En dat allemaal in ruil voor wat advertenties. Allé, is dat nu zo erg?

Amsterdam

2 weekends in Amsterdam

Het weekend van 1 en 2 Augustus besloten Elke en ik een citytripje te doen naar Amsterdam. Met een bon bestelden we een hotelkamer in The Albus, een 4 sterren boutique design hotel in centrum Amsterdam.

We liepen blootvoets door de stad, deden een boottochtje, wat terrasjes, keken wat mensen en ik nam wat foto’s. Typisch toeristisch dus.

Amsterdam-0017.jpg
Amsterdam-0059.jpg

Vorig weekend had Elke een cursus in Amsterdam op zaterdag en zondag. “Wete wa, ik ga mee en ik amuseer me wel.” 2 dagen de tijd dus om op mezelf wat door de stad te lopen en foto’s te nemen.

Blijkt dat het dat weekend ook nog eens Gay Pride was, met op zaterdag de parade door de grachten. In 2011 ging ik ook naar de Cityparade in Brussel om foto’s te nemen, en vond het geweldig. De mensen zijn zo uitbundig en super dankbaar om te fotograferen. Zowel op als naast de parade. Maar eerst met de ferry naar The Eye (even binnengeweest, maar niet naar niet naar de Cronenberg tentoonstelling), langs het Centraal Station, Damrak, De Bijenkorf, Koninklijk Paleis, even naar boven in de Zuiderkerk, en dan via Oude Schans, de Amstel en de Prinsengracht de Gay Pride Parade tegemoet.

Amsterdam-0048.jpg
Amsterdam-0089-2.jpg
Amsterdam-0247.jpg
Amsterdam-0234.jpg

Op zondag wat rustiger: door Jordaan (schone rustige kleine straatjes en tuintjes), De 9 Straatjes, het Leidseplein, door het Vondelpark (mooi stuk natuur in het centrum van de stad, met concertje), en een anti-Israel-pro-Palestina betoging aan het Museumplein.

Amsterdam-0002.jpg
Amsterdam-0014.jpg
Amsterdam-0067.jpg
Amsterdam-0138.jpg

Voor het volledige album, even doorklikken naar mijn fotosite:

Amsterdam fotoset