Brief aan Manon Vromant, Tiptiens,

Dinsdag 15-7, Gent

Dag Manon,       

Hoe ist daar op kamp? 

 

Ik hoop dat de koks bijna even goed kunnen koken als ik deed in den tijd. 

En dat er nog niet te veel tenten zijn ondergelopen door de modder. 

En dat jullie nog niet te veel ruzie hebben gemaakt. Ik ken dat, tiptiens.

 

Ik hoop ook dat jullie je al goed geamuseerd hebben.

En dat je One Direction niet te veel mist.

En dat er nog niemand uw schoenen heeft gekakt. Typisch iets voor de tiptiens.

Haha, nee, mopje. Of toch niet.

 

Ik kreeg dit weekend telefoon van Mama. Ze belde zomaar voor niks. Ik denk dat ze u mist. En Noel ook, ik denk dat ik hem op de achtergrond hoorde wenen en “Manon moet nu terugkomen” roepen terwijl hij met zijn vuisten op tafel sloeg en zijn ogen aan het uitkrabben was.

Mama zei dat zondagochtend Noel een lekker ontbijt had gemaakt voor haar. Eentje met zelfgemaakte omelet. Op de middag werd Noel tijdens zijn dutje wakker omdat hij moest kakke. En het was dringend. Heel dringend. Aangezien de WC verstopt was wist hij niet meteen wat te doen dus heeft hij maar snel in de vuilbak gekakt. De vuilbak in uw kamer.

Mama zei dat het zo hard stonk dat ze er niet meer durfde binnengaan, dus heeft ze de deur toegedaan en dan langs buiten met een dikke steen het raam kapot gegooid om het wat te laten verluchten. Spijtig genoeg vloog er toen net een hoop duiven voorbij die net allemaal begonnen te kakken, precies gemikt in het raam van uw slaapkamer.

Bon ja, allemaal zo erg niet. Tis toch niet dat ge proper van het kamp terugkomt. Kunt ge meteen met de koude spuit uzelf en uw kamer wassen als ge thuis komt.

Haha nee, mopje. Noel was niet echt aan het wenen.

 

Papa heb ik niets meer van gehoord. Allé, toch niet meer nadat hij bij ons is langsgeweest eerder deze week. Hij was met zijn moto en had een vreemde helm op. Allé ja, help, het leek eerder op een slakom met vikingpunten op. Hij zei iets van “op vakantie naar de maan dit jaar wojojeeeee” en reed keihard weg op 1 wiel. Ik heb hem nog proberen te bellen maar hij pakte niet op. Op zijn voicemail zegt hij: “Ben effe weg. Over 5 minuten terug.” Dus ik denk niet dat we ons zorgen moeten maken. Jullie gingen toch samen op vakantie hé na het kamp?

 

Van Jenna en Bavo hebben we net vandaag een kaartje ontvangen. Vanuit Indonesie. Bali denk ik. “Ik denk niet dat we ooit nog terugkomen.” staat erop. Ik wist niet dat Jenna en Bavo terug naar Indonesie waren, eigenlijk. Misschien is het eentje dat 5 jaar bij de post is blijven liggen. Of misschien duurt een kaartje gewoon 5 jaar om van Indonesie naar België te komen. Ik weet het niet. In ieder geval, op de poststempel staat 31 Februari 2023, dus ik denk dat er daar wel wat mis mee ik.

 

Tom en Line zijn aan het verbouwen in hun huis. Allé ja, huis. Ik ben gisteren gaan meehelpen en tis eerder een kasteel. Of een klooster. Ik denk dat hij al die nonnekes eruit heeft gepest om dan heel het klooster voor hemzelf te houden. Maar ik durfde er niets over te zeggen. Straks stopt hij mij ook in de grafkelder. Over de grafkelder gesproken, ik dacht wel dat ik wat lawaai hoorde toen wat bier uit de frigo in de kelder ging halen, maar Tom zegt dat dat de ratten in de riool zijn. We zullen hem maar geloven zeker?

 

Oja, Elke en ik. Met ons alles ok. Ik ben begonnen met vlieglessen, motorijlessen en wingsuit-lessen. Met wat vrienden hebben we het zotste idee ooit gehad:

Als we nu eens met een vliegtuig tot in de stratosfeer vliegen, dan bovenop het vliegtuig met de moto van een speciale ramp springen en salto’s doen en dan met de wingsuit naar beneden vliegen. Wordt supercool. Wat er met de moto gebeurt weet ik nog niet zo goed. Misschien moeten we hem gewoon laten neerstorten. Of misschien krijgt hij ook een parachute.

Oja, een wingsuit ziet er zo uit: 

Bron: http://www.squidoo.com/wing-suit

 

Elke heeft besloten om bij ons thuis een hondenasiel te beginnen. Er zijn nu ondertussen al 13 nieuwe hondjes. Moby doet nogal onverschillig, hij wil niet met de andere hondjes spelen. Oscar daarentegen vindt het precies wel leuk. Soms springt hij bovenop Marcus (een grote bruin-witte Bulldog) en blijft hij op zijn rug staan terwijl hij heel het huis rond loopt. Tis wel grappig om te zien.

Ik denk dat hij dat doet om Drapflol te versieren. Dropflal is een nieuwe kat die hier al een paar dagen rondloopt. Het is ook een kater, net zoals Oscar, maar de dierenarts zegt dat homofilie ook bij katten bestaat. Ik zie het in zijn ogen dat hij verliefd is.

Trouwens, met Flapflord zijn naam moogt ge niet lachen. Wij hebben die niet gekozen. Toen hij hier voor het eerst kwam hing er een post-it bovenop zijn kop waarop “Hallo, ik ben Prodplaf, wil jij mijn vriendje zijn. Groetjes, Plapdlorf” geschreven stond.

 

Hier is een foto van Flapdrol: 

10383566_10154319470825346_7660068336997495636_n

 

Voila, ik denk dat dat ongeveer alles is.

Oja wacht, er zijn ook dingen écht gebeurd. Moby had een bult op zijn rug en de dierenarts zei dat het een tumor was. Hij is deze ochtend geopereerd geweest, en is nog moe en heeeel erg zielig, maar het komt wel goed.  

984135_10154319036225346_1948342473360447208_n

 

Voor de rest, De Rode Duivels hebben verloren tegen Argentinie. Of was het Algerije? En dat net op de enige keer dat ik keek en dat ik supporterde. Anyway: Aauuuuuu :(. Maar dat wist ge wel al zeker.

Groetjes,

Gerrit en Elke

 

PS: Oja, en One Direction heeft dit allemaal getweet:

Bron: Twitter.com/onedirection

Minder zuur achter ‘t stuur

Beste staatssecretaris voor Mobiliteit Melchior Wathelet, Beste Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid (BIVV),

minder zuur achter het stuur

Onlangs lanceerden jullie de “minder zuur achter ‘t stuur“-campagne.

Om weggebruikers aan te zetten tot meer respect. Niet alleen tegenover de regels van de wegcode, maar ook ten opzichte van andere weggebruikers.

Bron: De Standaard, Online, 04/02/2014

We zullen maar niet ingaan op de irritante radiocampagne die jullie hebben lopen. Ik denk niet dat iemand zich ook maar identificeert met dat idiote personage. Ik wil het wel hebben over het idee achter de campagne. Volgens hetzelfde artikel op De Standaard Online:

Uit BIVV-enquêtes blijkt dat Belgen zichzelf een betere chauffeur vinden dan de gemiddelde chauffeur, en dat het de anderen zijn die meer risico’s nemen en een gebrek aan hoffelijkheid tonen. We ergeren ons het meest aan de bumperklevers (56 procent). Daarna volgt het niet gebruiken van de richtingaangevers (33 procent), de weg afsnijden van een automobilist die wordt ingehaald omdat hij te traag rijdt (32 procent) en bellen of rijden zonder handenvrije kit (22 procent).

Ok, dus jullie hebben mensen ondervraagd en blijkt dat iedereen een betere chauffeur is dan de ander, dat lijkt me logisch. Dat het de anderen zijn die meer risico’s nemen en een gebrek aan hoffelijkheid tonen, vind ik dan wel weer interessant. Twee van de vier redenen die aangehaald worden zijn namelijk dingen die ze zichzelf aandoen.

Waarom gaat iemand bumperkleven? Omdat het niet snel genoeg vooruit gaat. Waarom gaat iemand de weg afsnijden? Om te tonen dat hij rechts moet houden. Beide zaken zijn dus een gevolg van een oorzaak: iemand die de wegcode niet respecteert. Iemand die op de autostrade op het middenbaanvak blijft plakken terwijl er rechts genoeg plaats is.

Ik zeg niet dat te snel rijden goed is, absoluut niet, maar het is even erg als storend rijden. Even gevaarlijk ook. Het aantal keer dat ik op de autostrade langs rechts aan 120 km/u andere auto’s kan inhalen is ontelbaar. En zo vaak ben ik niet op de baan. En zo snel is mijn Citroen C2 ook niet. Dus haal ik wel eens langs rechts in. Om te tonen dat het kan. Om te tonen dat zij fout bezig zijn. En ik weet dat het niet mag, en gevaarlijk is, en ik in fout ben, maar ik hoop zo de wereld te beteren.

‘Hoffelijkheid aan het stuur start bij het respecteren van de wegcode’

Ik ken de wegcode niet 100% vanbuiten, maar ik ben er zeker van dat er ergens iets staat als “op de autostrade rijdt men rechts en gebruikt men de andere rijstroken om in te halen”. Dat wil dus zeggen dat rechterrijstrook niet enkel voor vrachtwagens is. Dat wil dus zeggen dat je rechts rijdt. Ook als je dan regelmatig naar links moet om anderen in te halen. Dan ga je daarna steeds weer rechts rijden. Ook als je vanuit Antwerpen centrum uit de Craeybeckxtunnel komt richting Brussel en dus eigenlijk van links komt. Het lijkt wel alsof de verkeersregels daar helemaal niet gelden.

Dus, beste BIVV, pak eens de oorzaak aan van die zurigheid. Hang eens een bord dat de mensen eraan herinnert dat ze rechts moeten rijden. Ik stel alvast volgende slogans voor. Gebruik ze gerust.

Rechts rijden is correct rijden

Ook op de autosnelweg, houdt ik rech(ts)

Het rechterbaanvak, das de mak(s)

Zet u rechts, lul

 

Oja, en ik probeerde even jullie zuursmoeltest maar kreeg een lege pagina als resultaat. Ik vermoed dat ik een gemiddelde score zou krijgen. Ik heb geen probleem met file, motorrijders of bejaarden, wel met piemels die niet rechts rijden.

Iedereen OCD’er

OCD is een buzzword geworden. Een karaktereigenschap. Een manier om jezelf te omschrijven naar de buitenwereld en mee uit te pakken, of om bepaalde zaken te verantwoorden. Waar we onszelf vroeger als “perfectionist”, “minutieus” of “gedetailleerd” omschreven zeggen we nu OCD’er. We zeggen, schrijven nog niet. Het staat nog niet op onze CV, nòg niet.

Maar is OCD eigenlijk wel iets goeds? Is het wel ok om uzelf OCD’er te noemen? Wat houdt dat eigenlijk juist in?

Even stapje terug. “Obsessive–compulsive disorder” (OCD) wordt lekker origineel naar het Nederlands vertaald “Obsessieve-compulsieve stoornis” (OCS):

De obsessieve-compulsieve stoornis[1] (OCS, ook: OCD), ook vaak obsessief-compulsieve stoornis[2] genoemd, is een psychische aandoening die in het DSM-IV is gecategoriseerd als angststoornis. De oude naam van de aandoening is dwangneurose. (bron: Wikipedia)

 

Verklaar je jezelf nog steeds OCD’er? “Psychische aandoening”, “angststoornis”, “dwangneurose”. Lijken mij geen woorden die je aan jezelf wil en mag toekennen.

We lezen verder:

OCS komt in verschillende vormen voor, maar het meest voorkomende kenmerk is een obsessieve drang om bepaalde handelingen uit te voeren, die rituelen worden genoemd. De OCS-patiënt voert deze handelingen (compulsies) uit als reactie op dwangmatige gedachten (obsessies). Voor anderen lijken deze handelingen overbodig en zij hebben ook geen oog voor de details, maar voor de patiënt zijn deze handelingen van vitaal belang en moeten ze volgens een bepaald patroon worden uitgevoerd om vermeende nadelige gevolgen te voorkomen. (bron: Wikipedia)

“Obsessieve drang om bepaalde handelingen uit te voeren [...] als reactie op dwangmatige gedachten” Dat lijkt mij toch nog net iets anders dan je papieren mooi op een stapeltje leggen, je boeken of cd’s (of iphone apps) alfabetisch of per kleur rangschikken, of alle notificationbolletjes van je iPhone wegklikken.

Nog wat meer Wikipedia:

OCS moet worden onderscheiden van de obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis (OCPS), die in de psychiatrie wordt gedefinieerd als een eigenschap van de persoonlijkheid in plaats van een angststoornis. In dit geval is er natuurlijk lang niet altijd sprake van een stoornis. Dit is pas het geval als het obsessieve of compulsieve gedrag normaal functioneren in de weg staat. (bron: Wikipedia)

Geen OCD dus. Wel OCPS, of OCPD in het Engels als je wil. Het gaat hier niet om een stoornis, maar wel om gedrag, dat dus niet echt storend is.

Mensen met OCPS zijn bijvoorbeeld vaak zuinig met geld, houden hun huis perfect op orde of willen taken niet delegeren, omdat ze bang zijn dat deze niet correct worden uitgevoerd. Moreel of ethisch gezien zijn er weinig of geen grijze gebieden: handelingen en opvattingen zijn volledig goed of volledig fout. Hun persoonlijke relaties verlopen moeizaam, omdat ze te hoge eisen stellen aan vrienden, partners en kinderen. (bron: Wikipedia)

Dat klink al wat meer als u? Wil je er iets aan doen? Ah, dat kan:

De behandeling is moeilijk. Deze is er doorgaans op gericht om de patiënt/cliënt te laten accepteren dat er andere meningen bestaan dan de zijne en dat er meer manieren zijn om een taak ‘correct’ uit te voeren. Het is hierbij van belang om te weten dat iemand veel of alle eigenschappen van de obsessieve-compulsieve persoonlijkheidsstoornis kan hebben zonder dat er sprake is van een stoornis. Dit is pas het geval als de persoon door zijn karaktereigenschappen ernstig lijdt, in conflict komt met zijn omgeving enzovoort.

Waarschijnlijk zit je in dat laatste geval en is een behandeling niet nodig. Want zo erg is het toch allemaal niet.

Conclusie: Je hebt geen OCD. Misschien wel OCPS. En dan nog is het S gedeelte (stoornis) waarschijnlijk niet echt van toepassing. OCP dus, een obsessieve-compulsieve persoonlijkheid. Een perfectionist dus.

Ik ook. Soms.

The quick brown fox jumps over the lazy dog

De mens die de getallen uitvond zouden ze toch eens een pak slaag moeten verkopen. Zo lui dat die was. Komaan, ge moet begot 10 getallekes tekenen. Hij begon met een 0, dan een 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8. Hij was er bijna, hij heeft al 9 getallekes getekend waarmee alle getallen ooit gemaakt zullen kunnen worden. Bijna! Nog eentje en oneindig lang zullen alle getallen in de oneindigheid met zijn tekeningskes worden gemaakt… en dan wordt hij lui. Dan faalt hij. Dan stelt hij de mensheid voor eeuwig teleur. De 9 wordt een omgekeerde 6. Hopelijk leren we iets uit deze les.

Neen, hij wordt gewoon nog eens gevraagd. Deze keer zijn de letters aan de beurt. Het alfabet. 26 stuks. Dat is al een pak ingewikkelder. Maar hey, hij was aan een uitdaging toe. En samen met zijn beste kameraad begint hij eraan: A, b, c, d, niet te moeilijk nee. E, f, g, dit valt goed mee. En hop de h erbij. Bij de i krijgt hij het wat moeilijk, die lijkt verdacht veel op een 1, maar kijk eens aan, met een puntje erboven is dat zo opgelost. En zie eens aan, als ik er nu gewoon een staartje aanhang heb ik weer een nieuwe letter, joepie. Nog even alle creativiteit uit de kast halen om de k te tekenen, maar misschien moet de volgende toch niet té creatief te zijn. Wat doen we met de l? Och ja, kijk, ik maak nog eens iets dat lijkt op een 1. En dus ook op een i. Kan toch geen kwaad, er gaat toch nooit iemand al die 26 letters gebruiken zekers? Dan maakte hij de n. Hij doet ne keer zot en maakt een dubbele n. En als we de volgorde nu eens veranderen? Dubbel zot. De m en de n zijn er ook bij. Maar genoeg gek gedaan, de volgende moet nog maar eens een normale worden. Iets met niet te veel foliekes. Iets ronds ofzo. Wacht, hadden we zo al geen gemaakt? Das just, herinnert ge u nog de 0 die we maakten bij de getallekes? Laten we die ook gewoon bij de letterkes gebruiken. Is toch zo mooi en rond en perfect. Zo uniek dat ik hem hier ook gebruik. Voila zie: o. En als we daar nu is een vlaggestokske aanhangen? Voila: p. Hé maar wacht eens, die lijkt op de b van in’t begin. Tis nog waar ook, eigenlijk staat dat stokske gewoon op een andere plaats. Net gelijk bij de d, nu ge het zegt. Dus als we dat stokske nu ook gewoon eens langs die andere kant zetten? De q is ook geboren. Kom, we maken gewoon nog wat halve en dubbele versies van dingen die we al gemaakt hebben. En we spiegelen ze, we zetten ze op hun kop of we laten een stukske weg. x en y en z. Zo maak ik het alfabet. Geen mens die er op let.

Screen Shot 2013-11-30 at 22.59.53

Spotify vs Rdio

Ik ben het even nagegaan, sinds 14 mei 2012 heb ik een Spotify Premium account. Ik schreef er toen ook wat over. Tot vandaag. Vandaag heb ik mijn account opgezegd. Waarom? In het land van de blinden is de eenoog koning. Of in het land van eenogigen is de 8-oog keizer. De keizer is Rdio.

Screen Shot 2013-11-30 at 22.59.53

Zo’n 2 weken geleden maakte ik per ongeluk een Rdio account aan. Hoe ik op de site kwam, geen idee, want ik wist niet eens dat Rdio in België beschikbaar was. Hoe zou ik het ook moeten weten? Of ze bij Rdio meer geld geven aan de artiesten dan bij Spotify weet ik niet, maar ik ben er zeker van dat ze meer geld steken in hun applicaties, de recommendation engine en design, en minder in PR en reclame. Ik heb de blijde intrede van Rdio in België dus volledig gemist, maar niet getreurd, het lot bracht ons toch samen.

Rdio dus, concurrent van Spotify, Deezer, Pandora (maar niet in België), Grooveshark, iTunes Radio, Sony Music Unlimited, Xbox Music enzovoort. De markt is nogal geëvolueerd sinds we 2 jaar geleden Spotify verwelkomden. Wie genoeg betaalt kan ongelimiteerd muziek streamen via zijn computer, en bij de meesten nog enkele mobile devices enzovoort. Ik heb de voorbije 2 weken dus Rdio afgewogen tegen Spotify. Ook al is zo’n abonnement rap opgezegd (te betalen per maand, zonder verplichtingen), is het toch een switch die je niet te rap wilt maken. Even kwam Deezer piepen via twitter, maar zij zijn eigenlijk geen match voor mij aangezien ze (nog) geen deftige mac app hebben (enkel web), en dat vind ik toch redelijk belangrijk. Anderen zijn geen ideale oplossing want redelijk gebonden aan een specifiek toestel of label. Maar dus, hieronder even op rij de redenen waarom ik van Spotify naar Rdio geswitcht ben, en wat vergelijkingen.

Oja, misschien nog even dit: ik luister muziek op het werk via de macbook + koptelefoon, in de auto via de iPhone + kabel naar autoradio, thuis in de living via de iPad (2) die via een bluetooth-receiver naar mijn speakers gaat en thuis ‘s morgens in de badkamer via bluetooth naar de kleine Jambox.

Design:

Het design van de Spotify app is niet slecht, maar is in de laatste jaren niet meegegroeid. Enkel het logo kreeg een kleine upgrade. Rdio ziet er stukken beter uit. Lichter van kleur, strakker, mee met nieuwe iOS7-design. Misschien een detail, maar op iPhone heeft de Spotify app lelijke dikke letters, Rdio niet. Ook leuk aan Rdio is dat de achtergrond van het now playing-scherm de album-cover toont, maar de achtergrond ook een wazige versie daarvan wordt, zodat de kleuren overeenkomen.

Rdio op iPhone

2013-11-30 22.32.09

Snelheid:

Sinds de release van de nieuwste generatie iPads hebben ze op mijn iPad 2 precies het “sneakily slow device down-knopje” opgezet. Dat voel ik vooral in de Spotify app, die meer en meer moeite heeft om op te starten, af en toe crasht wanneer ik te snel wil zijn etc. De Rdio app op iPad draait redelijk wat vlotter. Dit kan wel zijn omdat de ene muziek in zijn cache heeft staan en de andere (nog) niet.

Cross-device sync:

Ik stap uit de auto, trek de kabel uit waardoor de muziek op mijn iPhone stopt. Ik stap mijn huis binnen, unlock mijn iPad, duw op play en de muziek speelt gewoon verder. Rdio kan dat dus. Spotify niet. Is een feature waar ik al lang op aan het wachten ben bij Spotify, maar het gaat daar allemaal niet zo snel. Beter nog: De muziek die via mijn iPad speelt kan ik via andere toestellen bedienen. Ik kan ze pauzeren, skippen, volume veranderen, of zelfs “play here instead” klikken en de muziek hijacken. Dat is awesomeness.

2013-11-30 22.16.43

Muziek:

Over de collecties kan ik niet veel zeggen. Ik ben niet zo’n alternatieve muziekluisteraar, dus ben rap tevreden. Zowel Spotify als Rdio missen “Here Comes The Sun” van George Harrison, maar goed, daar kan ik mee leven. Voor de rest nog niet veel verschillen opgemerkt.

Nu we het toch over de muziek zelf hebben, Rdio is een heel pak beter voor music discovery. “Heavy Rotation” stelt bijna elke dag nieuwe albums voor die ik wil luisteren. Unlike de “Discover” van Spotify die maar niet kon snappen waar ik echt naar wil luisteren.

Merk trouwens op dat ik “albums” zei. That’s right: Rdio legt de focus op artiesten en albums en groepeert zijn muziek daar ook naar. Ik hou er af en toe wel van een volledig album af te spelen. Of een artiest zijn volledige discografie te bekijken, van voor naar achter. Je kan op een artiestenpagina de top tracks bekijken, maar ook een mooi lijstje van albums, te sorteren volgens populariteit, releasedatum of naam. Zo moet dat zijn. Oja, en wie wil: bij elk album is er een uitgebreide Critic review, naast commentaren van andere gebruikers. Wel jammer dat singles die op hun eigen gereleased worden ook tussen de albums staan. Nog beter zou een onderverdeling zijn in studio albums, singles, live albums en compilaties.

Screen Shot 2013-11-30 at 21.06.13

Screen Shot 2013-11-30 at 21.08.37

Op de artiestenpagina’s vind je trouwens ook de biografie van de band (ook in Spotify) en gerelateerde artiesten (ook in Spotify). Maar Rdio gaat nog net iets verder. Ze delen die gerelateerde artiesten op in “vergelijkbaar”, “geïnspireerd door” en “geïnspireerd”. Drie verschillende categorieën waarin je uitgebreid kan gaan duiken naar nieuwe muziek.

 Screen Shot 2013-11-30 at 21.14.28 Screen Shot 2013-11-30 at 21.12.28

Screen Shot 2013-11-30 at 21.14.42

Ook zeer leuk is dat je eigenlijk amper iets hoeft te doen om naar muziek te luisteren. En te blijven luisteren. Rdio heeft een leuke autoplay-functie die er voor zorgt dat de plaat nooit helemaal af is door gelijkaardige muziek te blijven spelen. Je kan zelfs 5 gradaties kiezen tussen artist only of avontuurlijk. Daarnaast zijn er nog een aantal thematische zenders en een You FM, die zich baseert op de muziek je beluistert. 

Screen Shot 2013-11-30 at 21.21.14

Daarnaast werkt Rdio met een “collectie”. Je kan nummers importeren vanaf je iTunes als je lokale muziek hebt staan, of gewoon nummers of albums via de app toevoegen. Klein minpuntje bij mij is dat in mijn collectie veel Japanse versies van albums staan (die krijgen altijd extra’s), en die in België dus niet beschikbaar zijn op Rdio. Moet ik dus even doorklikken en dan de lokale versie beluisteren, want tracks die niet beschikbaar zijn kan je ook niet luisteren via Rdio, ook al heb je een lokale kopie.

Playlists heb ik in Rdio nog niet echt behoefte aan gehad, maar dat zal nog wel komen. Leuk om te weten is dat je playlists gemakkelijk in een paar klikken van Spotify naar Rdio kan omzetten via Re/spin. In Rdio kan je trouwens ook zoeken in uw playlists. In Spotify worden de playlists al rap te veel om te managen.

Social:

Muziek hoort voor mij niet sociaal te zijn, maar voor sommige misschien wel, en dan is dit misschien wel een afknapper: op Rdio zitten nog niet zo veel Belgen. Van mijn vrienden op Facebook en Twitter: 15, tov een stuk of 200 op Spotify. Playlists sharen enzo is dus wat moeilijker, maar daar heb ik eerlijk gezegd geen last van. Er waren maar een 5-tal mensen bij wie ik playlists ging stelen op Spotify, en op Rdio heb ik die behoefte eigenlijk nog niet gehad wegens betere aanbevelingen vanuit de app zelf.

Daardoor ook dat de hitlijsten er een beetje vreemd uitzien. Had nog nooit van Matt Hellfield Project gehoord, maar die staat blijkbaar  op 1 en het trekt op niks.

Oja, wel oppassen: Nummers die je speelt kan je scrobblen naar Last FM, maar ook naar Facebook als je je account geconnect hebt. Best snel uitzetten dus.

Apps:

Ik heb redelijk wat apps staan in mijn Spotify, Van De Morgen of HLN tot Pitchfork of Rolling Stone, maar eigenlijk gebruik ik ze bijna nooit. Op Rdio heb ik de apps in de mac app nog niet gevonden. Wel kan je bijvoorbeeld de account van Pitchfork volgen, dat niet meer is dan een gewone user-account zoals ik heb.

Prijs:

De prijs is simpel: net zoals Spotify kost Rdio 9,99€ per maand voor ongelimiteerd en mobile-gebruik, en 4,99€ voor unlimited op desktop (dus geen mobile). Rdio heeft wel nog een familie-optie waarbij je korting krijgt voor meerdere accounts. Bij Spotify kan je gratis blijven luisteren maar krijg je audio-reclame en banners. Bij Rdio kan je blijkbaar een beperkt aantal liedjes streamen, en op mobile slechts 30 seconden per track. Maar goed, als je dit leest ga je waarschijnlijk niet voor de gratis versie gaan. Als je gratis muziek wil probeer dan eens Deezer (1 jaar gratis) of Grooveshark (altijd gratis, maar naar het schijnt niet legaal).

Screen Shot 2013-11-30 at 21.54.50 Screen Shot 2013-11-30 at 21.54.01

Conclusie:

Ik ben geswitcht van Spotify naar Rdio omdat Rdio op vele vlakken een pak verder staat en mij een betere beleving biedt die meer afgestemd is op mijn manier van muziek luisteren. Natuurlijk zal dit niet voor iedereen zo zijn, maar dat is aan ieder om voor hem uit te maken. Moest er hier nog wat in veranderen, dan update ik het hier wel. Wie wil connected/playlists sharen: www.rdio.com/people/Vromant/

 

PS: Een aantal van de afbeeldingen komen van op www.makeuseof.com/tag/spotify-vs-rdio-a-complete-comparison/. De content zelf niet. Maar als je nog meer wil lezen is dat zeker een goed startpunt. Thanks guys, hope you don’t mind.

PPS: Stats van mezelf op Spotify in 2013: (aan te maken via: www.spotify.com/be-nl/2013/#):

Screen Shot 2013-12-04 at 14.26.48

Gelieve de grijptang te gebruiken

Ik denk dat ik ooit 1 keer in mijn leven de grijptang heb gebruikt. Ge weet wel, die grijptang in de Carrefour waarvan ze zo graag willen dat ge ermee uwe croissant uit de schuif haalt? Ik heb ze sindsdien nooit meer gebruikt, maar deel graag even met jullie mijn traumatische ervaring, en de reden waarom.

Als ik een koffiekoek (chocoladecroissant met noten als het even kan) uit de schuif haal in de Carrefour dan neem ik proper een plastik zakje, open de schuif, kies zorgvuldig een koffiekoek, ga met mijn hand in de schuif en neem degene die ik gekozen heb. Valt het tegen? Pech, ik heb hem aangeraakt, ik koop hem. Ik raak er geen enkele andere aan. Proper, hygiënisch, simpel.

De grijptang, daarentegen, is allesbehalve proper, hygiënisch of simpel. Ik krijg al rillingen van het woord alleen al. Een metalen tang geklemd tussen andere metalen plaatjes in een warme schuif met eten. De schimmelkelder van Roquefort zou er jaloers op zijn. Een metalen tang waarmee ge uwe koffiekoek platknijpt, zoals die ene keer dat ge een lieveheersbeestje probeerde vast te pakken en er restjes lieveheersbeestsappen bleven hangen aan uw dikke lompe vingers. En natuurlijk deed uw voorganger hetzelfde waardoor er smerige confituur op uwe croissant met speculaas komt te hangen. Confituur die trouwens al een paar uur tussen de klauwen van de grijptang heeft gehangen en zich heeft vermengd met de crème van die crèmekoek die om 7u werd gekocht. Een metalen tang met vettige handvaten van alle voorgangers die zich tegoed hebben gedaan aan De Grijpkraan Der Hongerigen. Die vingerafdrukken, zweetplekken en wie-weet-wel-schurft en aambeien aan de handvaten smeerden. Als viezigheid aan de klauwen u nog niet heeft afgemaakt, dan wacht u enkel nog een pijnlijke en trage dood. Of mutaties.

Neen, Carrefour, mij hebben jullie niet meer liggen. Ik laat mij nog liever door een tram overrijden dan te sterven aan death-by-croissantgrijptang.

5 Dingen

Arg, ik heb me lang proberen inhouden. Want zagen helpt niet. En zagen helpt zeker niet om de aandacht over iets te laten stoppen. Maar dit moet er nu toch even uit.

Ik heb het over het hele Zwarte Piet-gedoe. Er zijn een paar dingen die mij daarrond dwars zitten:

1. Non-issue. Een opgeblazen zaak in ruil voor een pak impressies en sensatiestories. Ik denk dat er iemand iets te snel conclusies heeft getrokken na een brief van de VN. De media zet een zaakje op en moet dan 3 dagen later het hele gedoe nuanceren. En met een grote boze wolf (De VN, die trouwens ook nog eens al onze centen opsoepeert) in de hoofdrol springt iedereen maar al te graag mee op de kar.

2.  Nederland. Snap niet waarom jullie Vlamingtjes opeens zo close zijn met onze Noordervrienden. Niet dat ik er iets tegen heb, maar snap het niet zo goed.

3. Pietitie. Zo fout als het maar kan zijn. Ik ben tegen (online) petities. Ik denk dat ik in mijn leven nog nooit een online petitie heb getekend. Omdat het allemaal zo veel te gemakkelijk is. En omdat petities sowieso bullshit zijn. Ik weigerde de petitie voor meer vrouwentoiletten op de Gentse Feesten te tekenen, want ge weet niet wat ze met uw naam doen. Of in uw naam.

4. Protesten. De real-life versie van een petitie. Wat minder gemakkelijk om mensen recht te krijgen, maar minstens even gevaarlijk. Of ge verpakt het leuk en noemt het een frietrevolutie, dan zijn de mensen blij.  Maar elke persoon maakt de organisatie sterker. En die sterkte is niet goed. Een stom kleine enigheid misschien, maar over dit gaat het dus: http://gerritdeheus.wordpress.com/2013/10/26/zwarte-piet/.

5. Racisme. Ik heb niet bullshit niet genoeg gelezen om er het fijne van te weten, want ik kreeg het op mijn zenuwen. Maar al dat racistische gedoe, of pseudoracistische gedoe (Piet is blijkbaar niet echt zwart), is zo schaamtelijk voor iedereen dat er zich op een of andere manier mee moeit.

Voila, dat wou ik even kwijt.

 

Fleetwood Buckingham

Woensdag 16u, ik zet op het werk nog eens Fleetwood Mac op. Tiens,  gingen die niet binnenkort optreden? Had ik geen goesting om te gaan? *Google*. Blijkt dat vandaag te zijn.  Op de website enkel nog wat zitplaatsen achter het podium te koop, dus via 2dehands.be dan maar een kaartje gekocht. Elke wou wel mee, maar moet dan een zitplaats hebben, anders ziet ze niets. En die kon ik niet meer vinden. Op m’n eentje naar Antwerpen dus.

Staanplaats 1e verdiep, dat wil dus zeggen achter alle zitplaatsen, ergens verdoken. Ik ben dan maar even langs de zitplaatsen richting het podium gelopen en heb een open zitplaats gevonden tussen de rolstoelgebruikers. Jeuj. Nog even de biografie van Fleetwood Mac bekijken. Dat het de band van Mick Fleetwood was, wist ik, maar voor de rest gaat het mij vooral om de muziek. Ik kan zot zijn van een band zonder ooit maar een foto ervan gezien te hebben. Blijkt dat Mick Fleetwoord niet de zanger is, maar de drummer.En dat de zanger (Lindsay Buckingham) en zangeres (Stevie Nicks) niet de originele zangers van de groep zijn. Allé ja, origineel, nog maar een stuk of 35 jaar ofzo. Er zijn er ooit anderen geweest. Soit, zo gaat dat in de muziekbusiness.

Maar goed, de zanger en gitarist Lindsey Buckingham is wel degene die het Rumours album heeft gemaakt, en daar draait het voor mij allemaal om. Held, die Lindsey. Een steengoede plaat, met melodieuze poprock klassiekers, goed gitaarwerk en ingrijpende rustigere stukken, vervolledigd met country- en blues-invloeden. Gelukkig draaide deze show ook vooral rond dit album, waarvan dit jaar een remastered versie uitkwam. De deluxe-versie bestaat uit 4 cd’s, met live-versies en demo’s en first-takes. Jeuj voor live-versies. Meh voor demoversies.

Zangeres Stevie Nicks klinkt op de albums wel ok, en zorgt voor de rustigere nummers en wat balans, dus we nemen ze er maar bij. Maar zonder Buckingham of Fleetwood Mac zou ik er niet van moeten hebben. Live klinkt ze zelfs nòg zwaarder, alsof ze de laatste 35 jaar 35 pakken sigaretten per dag heeft gerookt.

Het concert? Dat duurde zo’n dikke 2 uur. Stevig ingezet met Second Hand News en The Chain. Waarna Stevie een ietwat vreemde “let’s het this party started” uitsprak. Jammer dat The Chain al zo snel gedaan was, is een van de krachtigste songs uit het album, dus had er wat meer van verwacht. Ik hoop dat The Chain nog eens terugkomt. Moet wel.

Daarna werd het wat rustiger met Dreams en dan Sad Angel uit de nieuwe EP gevolgd door Rhiannon wat voor een eerste emotioneel moment zorgde. Tusk, kende ik nog niet maar kon me zeker bekoren in de opbouw en de bombasticiteit ervan. Beetje Michael Jackson-achtig. Met Sisters Of The Moon en Sara werd het een beetje traag en boring. Gelukkig kwam daarna Big Love die voor een tweede emotioneel en krachtig moment zorgde. Voor het eerst wordt er echt hard geapplaudisseerd en staan de mensen recht. Zelfs op de rij van de rolstoelpatiënten, ik kon dus naar hartelust meedoen zonder mijn cover te blowen.

Stevie bracht het volgende nummer Landslide op aan each and every one of you. Want ze kent hier eigenlijk niemand. Thanks Stevie!!! Sympa, maar ook redelijk onnozel, neen? Hier wordt duidelijk dat Stevie Nick’s stem ook niet meer is wat het geweest is, als ze ooit al echt goed geweest is. Niet dat het slecht was, want Landslide is als nummer gewoon sterk, maar op het album klinkt het beter. Daarna een mooie versie van Never Going Back Again die je eraan herinnert waarom Stevie bij Fleetwood Mac zit, haar stem zorgt samen met die van Lindsey Buckingham een uitstekende combinatie. Samen zorgden ze er met deze ingetogen en intieme versie trouwens voor dat je even vergat dat er zo’n 18 duizend man in het sportpaleis kan.

En zo begon Stevie Nicks aan een verhaaltje over haar pre-Fleetwood Mac tijd, een verdwenen gedichte dat een liedje werd en de moment dat zij en Lindsey door Mick Fleetwood gevraagd werden om bij de band te komen. Ik geloof dat het zo’n 10 minuten duurde, en het leek even alsof Stevie en Lindsey in hun conversaties vergaten dat er überhaupt volk in de zaal was. Zo ging het ongeveer: www.youtube.com/watch?v=FMdt2vy0Bv4. Nee wacht, zo ging het exact. Maar goed, hey, Stevie weet dus zelf ook waarom ze bij Fleetwood Mac zit: collateral damage. Lindsey moest per se zijn girlfriend meehebben.

Anyway, volgens Knack kwamen daarna de nummers Gypsy / Eyes of the World / Gold Dust Woman / I’m So Afraid, maar deze konden mij niet echt boeien. Ergens daartussen ben ik nog maar een pintje gaan halen. Ik geloof dat het bij I’m So Afraid was dat Lindsey zo dicht bij de front row zijn minutenlange solo stond te spelen dat het heel even leek alsof er iemand met zijn smartphone in zijn gitaar hing in een poging om foto’s te nemen.

Met Stand Back komt Mick Fleetwood (de drummer dus) wat naar voren voor wat percussie. De muziek gaat  steviger en de actie komt er weer in. Zeker als de band daarna Go Your Own Way inzet, hun beste song. De zaal gaat los en Buckingham laat de front row meezingen, dansen en springen maar ook meerammen op zijn gitaar. Spijtig genoeg weet je daarmee dat het einde ook in zicht komt, en het duurt niet lang of Mick Fleetwood en band het podium verlaten. Mick, die trouwens onder zijn wit hemd, zwart pak en pofbroek knalrode schoenen droeg. Ik ben wel voor mensen die gekleurde schoenen onder hun pak dragen.

Gelukkig heeft het publiek weer genoeg energie gekregen om de band nog 2 maal terug te roepen. Eerst met World Turning -inclusief vette drumsolo en gekke bekken van de Mick, kwestie van te tonen dat het nog steeds zijn band is- en Don’t Stop (thinking about tomorrow) -ook een van de bekendste songs, maar voor mij toch een mindere. Te poppy ofzo denk ik-.  Ik had liever nog eens The Chain gehad. Gelukkig was er nog een tweede encore, met Say Goodbye en Stevie die beweert dat we extraordinary zijn. Ze komt zelfs nog eens terug met een vredesboodschap: “Take care of yourselves, and in this crazy world we live in sometimes, be kind“. Well thanks Stevie!!! Ik had liever nog eens The Chain gehad. 

Al bij al, geweldig concert. Blij dat ik ze gezien heb. Dat ik nog veel van hun te ontdekken heb, en ze op dit moment zelf nog aan nieuw materiaal aan het werken zijn maakt het af. Bedankt!


 

NVDR: Bij mijn vorige concertreview eerst andere reviews gelezen, deze keer niet. Kwestie van me niet te laten beïnvloeden. Enkel de titel gezien van de Knack review toen ik hun setlist bekeek. Achter gelezen: Bij De Morgen klagen ze over slecht geluid, waar ik zat absoluut geen last van.

 

 

GTA V Rant

Ok, ik ben geen gamer en ik speel zo’n 2 spellekes per jaar op de Xbox ofzo, maar GTA 5 wou ik niet missen. Paar dagen voor de release besteld en dan de dag na de release in huis ontvangen.

Nu ik het spel heb uitgespeeld toch even wat ranten, want er zijn bepaalde dingen die mij ambeteren.

De storyline is goed, maar verwarrend met de verschillende karakters. Dat maakt het ook wat moeilijk om te identificeren met de personages, naast het feit dat ze zo overdreven zijn. Het switchen tussen de verschillende karakters maakt de missies wel leuk, maar maakt de rest van de gameplay verwarrend. Zo doet Rockstar er precies alles aan om u na elke missie te onderbreken in het verhaal en u op side-missions of toertjes-rijden te brengen.

De karakters hebben een special ability, zo kan Franklin in Slow-Mo rijden om zo de auto’s beter te besturen, en kan Trevor sterker, maar eigenlijk heb ik deze amper gebruikt. Wat mij wel opvalt is dat Franklin, die eigenlijk de ‘racer” van de 3 is veel gemakkelijker door de voorruit vliegt bij accidenten. Denk dat dit mij bij de andere karakters nog niet overkomen is, of beeld ik het mij in?

Daarnaast zijn er een aantal onnozele dingen waar je door moet. Auto’s takelen, yoga, enzovoort. Geen dingen waar ik mee wil bezig zijn als ik GTA wil spelen hé mannen. Dat yoga-gedoe heb ik dus 10 keer moeten herdoen omdat het mij niet lukte. Ik ben echt slecht in speciale knopjescombinaties.  Ik weet zelfs eigenlijk niet welk knopje welke naam heeft (A, B, X enzo). Vroeger op de playstation wist ik dat wel, maar Xbox is te verwarrend.

Oja, en de camera angle staat nog steeds te laag. Ja, ge kunt de positie van de camera veranderen bij het rijden, maar niet de richting. Zo ziet ge dus niets wanneer het een beetje naar beden gaat.

Even inhoudelijk, over het einde. Dus niet verder lezen als ge geen spoilers wilt:

Op het einde krijg je trouwens de opdracht om met Franklin een van de andere karakters te vermoorden. Allé ja, ge krijgt 3 opties: A: kill Trevor, B: Kill Michael, C: Death Wish. Daarbij ging ik ervan uit dat C Death Wish de dood van Franklin zou zijn. Dus dacht ik van, kijk Trevor heeft een betere special ability dan Michael. Ik weet niet eens wat de special ability van Michael is, dus is de special ability van Franklin beter dan die van Michael. Michael gaat eraan dus, rationele gedachte. Maar eigenlijk was Michael mijn favoriete personage en nu is hij dood en kan ik niet terug. Echt waar kan, niet terug, autosave enzo. Bovendien blijven Michael’s familieleden maar SMS’en sturen over zijn dood en hoe er het wel niet is en hoe het mijn schuld is… Ik word er echt droevig en ambetant van. Ik had mijn hart moeten volgen en Trevor moeten afmaken. Trevor is een afschuwelijk karakter. En Franklin heb ik geen voeling mee, te stereotiep. Michael was cool. Michael had een gezin. Michael is dood. :(

Maar goed, de main story is uitgespeeld nu, kan ik eindelijk terug aan mijn normaal leven beginnen. ‘s Avonds wat gaan sporten enzo, ipv GTA spelen.

 

Update: Nog irritant:

  • Als ge zo per ongeluk tegen een muur springt in plaats van erop klimt en dan op de grond valt.
  • De kleine wegjes in Vinewood Hills.
  • De wegen door de bergen, waar ik toch elke keer naar beneden donder.
  • Hoe ge het introfilmpje van een missie niet opnieuw kunt zien. Moet ge dus sterven en dan niet Retry duwen maar cancel en dan de missie opnieuw starten. En introfilmpje missen = heel de missie lang niet weten wat eigenlijk de bedoeling is.
  • Honderden notifications aan alle kanten van het scherm. SMS’en en e-mails die op zich niet zo belangrijk zijn, maar ook tijdens missies staat er zo soms linksboven “don’t kill x” na een achtervolging en dan doodt ge die gast en dan ist natuurlijk niet goed.
  • De GPS die de kortste weg aanduidt, maar niet altijd de slimste. Zo leidt die u liever langs 35 hoeken en bochten in plaats van 2 keer lang rechtdoor. En is niet goed met ingewikkelde kruispunten (autostrades en op en afritten enzo) en hoogteverschillen.
  • Schieten tijdens het rijden. Verschrikkelijk moeilijk om te richten. Oplossing: Stoppen, uitstappen, bazooka.
  • Hoe ge altijd uw 2 handen nodig hebt om iets te doen. Ok, rijden moet ge gas geven en sturen, maar de mannekes zouden toch wel standaard mogen lopen in plaats van wandelen. Om het te voet een beetje vooruit te laten gaan moet ge met rechts A duwen en met links in een richting duwen. Zo kan ik geen chips boeffen hé mannen.
  • Die fucking duikboot. Zo traag.
  • Eigenlijk wordt ge doorheen heel het spel amper betaald. Okee, tijdens de heists krijgt ge wel fameus wat, maar dat geeft ge al rap uit aan wat auto’s upgraden (verschrikkelijk duur trouwens), of properties opkopen (die amper iets opbrengen). Naar het schijnt kunt ge wel wat op de beurs spelen, maar daar ga ik mijn tijd niet aan verdoen. En dan moet ik de beurs nog vinden ook.
  • Death by traffic. Hierboven al eens aangehaald, te snel rijden = door de voorruit vliegen en sterven (Gordels, anyone?). Maar ge kunt dus ook overreden worden en sterven. Of met ne moto ergens tegen knallen en daardoor sterven. Super lame.
  • De meeste radiostations zijn echt crap. Ofwel zever, ofwel metal ofwel drum&bass. En maar 1 classics station.
  • Er is zo een of andere missie waarbij ge moet fietsen. Fietsen begot, spannend!
  • En er zijn attracties. Rollercoaster ride en een reuzenrad. Boring.
  • Chop, de hond is onnozel. Komt in 1 missietje even voor maar is voor de rest overbodig.
  • De iFruit app voor op uw smartphone (int echt, niet in het spel) is vergelijkbaar met een tamagotchi. Chop eten geven en zijn kak opruimen. Ik verdoe al genoeg tijd met het spel zelf, jongens.

Allé, om met een positieve noot af te sluiten, ook nog enkele coole dingen:

  • De missies gaan zo breed en zijn telkens weer een verrassing.
  • Leuke referenties naar de huidige samenleving, zoals Life Invader, hun kantoor en de keynote speach. Michael die Trevor een hipster noemt en Trevor die het, uiteraart, ontkent. Een of andere talentshow en de presentator daarvan.
  • Veel snelle auto’s, veel herkenbare auto’s, en veel speciale auto’s.
  • Veel guns, en als je wat ammo oppikt nooit ammotekorten.
  • Zeer grote en gevarieerde map, al is het grootste deel wel woestijn of bergen, een plek waar ge dus eigenlijk bijna nooit komt. Maar er is altijd wel wat te ontdekken.
  • Zeer veel spelplezier, maar redelijk verslavend.

 

UPDATE: Dit: 5 Things Critics Love About ‘GTA V’ (That Actually Suck)

Van Android naar iOS

Sinds een week of 2 ben ik een iPhone 5-bezitter. Daarvoor was een Nexus 4 mijn trouwe kompaan. Niet omdat ik het per se wou, maar eerder van te moeten. Allé ja, ik kreeg er eentje van het werk en heb er lang over getwijfeld of ik hem wel moest hebben, maar dan toch uiteindelijk maar ja gezegd.

Als iemand die al jarenlang Android gebruikt, met even een tijdelijke stop langs Windows Phone heb ik toch een aantal bemerkingen bij Apple, hun iPhones en iOS7. Een rant over een paar dingen die ik de laatste 2 weken gemerkt heb:

Ge kunt een iPhone dus niet in gang steken zonder simkaart. Onnozel. Dat die simkaart bij Apple dan nog is een nanosimkaart moet zijn, hun eigen uitgevonden formaat, maakt het dubbel onnozel. Maar goed dat ik veel geduld had tot mijn nanosim was aangekomen via de post.

Aangezien ik dan toch nog een paar dagen moest wachten op de simkaart, en de release van iOS7 net voor de deur stond, de update dan ook maar meteen gedaan voor ik hem in gebruik nam. Grote software update, heeft er een paar uur over gedaan, maar soit, in ieder geval beter dan de Android manier waarbij ze graduele uitrol doen per producent, per type toestel en per land. Zo kunt ge maanden wachten op een software update. Bij de Nexus 4 update naar Android 4.3 viel dat mee, maar ik geloof dat het toch 2 weken scheelde.

iOS 7, ze zeggen dat er veel van Android gepikt is, en ik vind dat best ok. Het nut van het Notification Center, met de tabs vandaag, alles en gemist snap ik nog niet echt helemaal. Vandaag geeft een overzicht van wat er in mijn agenda staat, maar dan met bovenaan (het eerste wat ik zie) de meest nutteloze informatie (tekstuele beschrijving van het weer!!!). Als je in de Alles tab zit en er zijn eigenlijk geen notifications trekt ge dus een hele schuif naar beneden, en die is helemaal leeg. Als hij helemaal open is ziet ge het menu bovenaan pas.  Kan dat menu niet meteen meeschuiven? Het nut van de tab “gemist” snap ik niet echt. Bij notifications die op het lock-screen komen moet ik schuiven om ze te openen, bij notifications in het notification center moet ik erop klikken, schuiven gaat naar de volgende tab. Ik kan niet alle notifications in 1 keer wegdoen, maar kan ook niet 1tje individueel wegdoen. Het moet per app gaan, en dan moet ik nog 2 keer klikken ook (eerst X, dan wis).

Het Control center is op zich wel handig, maar had evengoed in het notification center kunnen steken, of trekt het dan te veel op Android? Daarnaast mis ik hier vooral wat duidelijkheid en contrast. Zo de titel van het nummer dat momenteel afgespeeld wordt in witte tekst op een redelijk lichte achtergrond, en de artiest en het album in zwarte superkleine tekst. In de auto, waar de gsm aan de voorruit hangt en het een beetje bibbert en vooruit gaat kan ik dat dus niet lezen. Als ge van Airplay doet komt dat er hier ook op, in het stukje voorzien voor het Airdrop gedoe, maar anders niet. Had leuk geweest om hiervan net een snelle toegang te maken tot airplay connecties.

Wat apps betreft stoort het mij dat ik maar 4 apps onderaan in de balk kan steken. Voor de rest, sommige apps hebben settings in de app en voor sommigen moet ge in de settings app naar de app op zoek gaan. Zo onnozel soms. De standaard calendar app van Apple is zo nutteloos als maar kan zijn. Kan geen weekoverzicht geven, kan niet meteen naar de GPS-app gaan als ge op het adres klikt enzovoort. Gelukkig is er de Sunrise app, (die trouwens enkel voor iOS beschikbaar is)

Ook wat design en usability betreft zijn er nogal wat inconsistenties en slordigheden. De “klok” app, bijvoorbeeld. Het gebruik van kleurtjes daar snap ik toch niet helemaal, er wordt hier rood gebruikt voor een paar dingen en het ziet er niet uit. Als ik een wekker wil wijzigen moet ik dus eerst op “wijzig” klikken, dat kan niet door op de wekker zelf te klikken… En ge kunt geen wekker zetten die geen geluid afspeelt maar enkel trilt. Seriously? De camera app vind ik wat teleurstellend. De enige opties, naast een vierkant formaat of de panoramafunctie zijn flash en HDR. En het feit dat ge geen standaard-apps kunt instellen is ook nogal lame. De Chrome browser beats Safari anytime.

Nog over usability en apps: veel verschil zit er niet meer in Android vs iPhone app. Behalve dat Android een fysieke back knop heeft (of een touch-knop in het scherm), meestal links of rechtsonderaan het scherm. Perfecte plaats voor knoppen die vaak gebruikt worden. Bij iPhone staat de Back of annuleer knop links-boven. Voor iemand die zijn gsm met zijn rechterhand vasthoudt is dit de verst mogelijke hoek voor de duim, waardoor ge nogal moet stretchen om erbij te geraken. Ik denk dat ik al artritis krijg.

Er zijn wat vreemde dingen zoals het toetsenbord dat soms wit, soms grijs, soms zwart is. Geen idee waarom. Op Android gebruikte ik Swiftkey, X dat in gebruik toch wat beter is en wat autocorrecties en voorspellingen betreft toch wat geavanceerder en correcter is. Kan trouwens zelfs automatisch de taal aanpassen op basis van de woorden die ge typt. En ge kunt snel een aantal verborgen tekens plaatsen door lang op een toets te duwen (getallen, leestekens, etc…). Van een bedrijf als Apple zou ge toch ook verwachten dat ge op het toetsenbord ziet of ge kleine of grote letters aan het typen zijt. Op de toetsen zelf dus hé, maar niet dus, dat ziet ge alleen aan het shift-knopje, dat helemaal niet duidelijk is of het dan wel aan of uit staat.

Oja, en gisteren ook ontdekt dat zo’n iPhone ook Siri heeft. Redelijk nutteloos ding, aangezien ze geen Nederlands praat. In het Engels kunt ge dan wel search commands geven, maar bij Android werkt de voice-recognition ook in het Nederlands. Oja, en Google Now is in se ook wel beschikbaar op iPhone, maar heeft helemaal niet dezelfde handigheden als op Android, zoals de automatische voorstellen van cards wanneer google denkt dat ze relevant zijn (bvb reistijd naar locatie die ge net hebt opgezocht). Op iOS moet ik zelf de Google app openen.

Hardwarematig ken ik er niet zoveel van. Het scherm is goed, niet opvallend beter dan dat van de Nexus 4. Vooral wat kleiner, wat mij in het begin wat stoorde maar rap went. Performance draait hij goed, maar ik speel dan ook geen spelletjes en verwacht geen mirakels. De volumeknopjes vind ik nogal “zwaar”, in die zin dat ge fameus moet duwen om ze in te drukken. Van dat switchke boven de volumeknoppen weet ik dat het 2 functies kan krijgen, maar ik ben er nog niet echt uit welke het meest nutteloze is. De homeknop vooraan vind ik dan wel weer zalig. Die miste ik echt op de Nexus 4, om gemakkelijk de telefoon te kunnen aanzetten als hij op de tafel ligt. Spijtig dat iPhone in die homeknop geen led heeft ingebouwd. Om zonder het scherm aan te moeten zetten te kunnen zien of er notifications zijn geweest. Bij de Nexus 4 is dat zalig en kan je rap afhankelijk van het kleurtje van de led zien wat je gemist hebt.

Nog positieve dingen? Die lightning port laadt echt wel supersnel op. Zelfs in de auto. Jammer dat zo’n extra kabel gigantisch veel geld kost. Batterij gaat redelijk lang mee, nog geen problemen mee gehad maar ook nog geen volledige dagen op stap geweest ermee. Headphone jack zit onderaan en dat is goed (ik heb er jaren over nagedacht maar ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat onderaan beter is, vooral omdat mijn gsm ondersteboven in de zak gaat en zo de kabel naar boven steekt). iMessage is handig, vooral dat er ook foto’s bij kunnen enzo. Dat is mij op een Android nooit gelukt.

So, mis ik mijn Nexus 4? Ja, toch wel een beetje. Maar het is een kwestie van wennen in plaats van wenen. Het lukt wel.