When in Rome, do as the Romans do. En in Marrakech wordt er naar het schijnt niet allen gebeden maar ook gebaden. Gehammamd.

Om goed proper en met een vers velleke te beginnen aan onze vakantie (kwestie van dat minibeetje kleur dag we mogelijk krijgen er ook achteraf niet af te schuren) beginnen we onze 2e dag met een hammamsessie in de riad. Samen naar een warme badkamer, ons goed laten inzepen en afschuren (gommage noemen ze dat) en laten afspoelen met emmers water. Daarna tijd voor Elke haar massage, en tijd voor mij om een dik half uur alleen in een warme badkamer te blijven. Wachten. En dan gaan uw zintuigen aan het werk. Ik zweer het u, ik heb nog maar eens de zin van het leven ontdekt, en bijgevolg ook de oplossing voor wereldvrede. Elke druppel die van de muur naar beneden rolt hebt ge gezien. Die ene druppel die nog uit de kraan valt maakt een oorverdovend lawaai in de emmer. Die vloer die daarnet lekker warm was voelt nu toch een beetje te warm. Of wacht, als ik mijn voet zo leg niet meer. Tiens, smaakt mijn zweet nu zoeter of zouter dan normaal? En riek ik nu iets of beeld ik mij dat in? Misschien ben ik het?

Toen het daarna mijn beurt was voor de massage (thank god) werd ik verlost uit de isoleercel. Elk existentieel antwoord dat ik daarnet had ontrafeld, wordt uit mijn lijf geduwd, gewrongen, gewreven, getrokken en gezwaaid. Dus sorry mensen, voorlopig houden we het maar bij 42. Wat Elke ervan vond? Lees het hiero.

Met een open mind en een clean body gaan wij op zoek naar onze soul in hier Marrakech. We halen een chichkebab aan een zijstraatje van het grote plein, naar het schijnt (zegt Mr Eenzame Planeet) in de beste fastfoodkeet van de stad. Om ons te wapenen voor de soeks trekken we eerst naar het “Ensemble Artisanal”, waar de prijzen vast staan en het rustig winkeltje in winkeltje uitlopen is. De volgende die daar een tapijt koopt krijgt daar wat Belgische Tapijtweverijkunst bovenop, want Elke en ik hebben allebei een steekske of 2 gemaakt. En er dan nog voor betaald ook. Oja, en om me wat meer thuis te voelen kocht ik ook maar een paar gele pantoffels.

20120319-212447.jpg
20120319-212803.jpg

Het cyberpark, dat vlakbij is, is een park met wat openbare computerpalen, waarvan de helft niet werkt en de andere helft bezet is door groepjes Marokkanen. “Oh man, er staat zo een coole foto van mij op Facebook, kom we gaan even naar het park en ik toon het u” moeten die mannen denken. Wifi hebben we er ook niet gevonden, maar wel een cybercaf√©. Tablets en internet genoeg op onze kamer, dus dan maar even poseren bij een van die kottekes die vrij zijn waarvan de pc niet werkt.

20120319-212310.jpg

Terug via de Koutoubia minaret (het enige gebouw dat begot meer dan 3 etages hoog is) en op het beste terras (qua locatie althans) van het Jemaa El-Fna-plein ene drinken terwijl we genieten van de zon die ondergaat. Van hieruit prachtig overzicht over heel het plein waar slangenbezweerders, verhalenvertelsters, straatartiesten en eetkraampjes zich opstellen voor de avond. Een plein waarvan je zou denken dat het enkel voor toeristen is, maar het loopt hier ook vol van locals. Of rijdt, ja het rijdt hier vol met locals die je tenen erafscheren met hun brommerkes. Jammer van het stofje op de lens, en jammer dat de batterij besloot leeg te zijn, maar we komen nog wel eens terug. We hebben tenslotte nog 7 dagen.

20120319-213756.jpg

20120319-215643.jpg