Vroeger werd er al eens mee gelachen dat ik een dagboek had. Dat had ik niet. Maar het was grappig, en ontkennen helpt niet ontkrachten. Dus lachte ik mee. Ge weet wel hoe dat gaat onder gasten. Alles voor de leute.

Toen ik deze blog oprichte in 2009, eerst als schoolprojectje was het eindelijk een excuus om wat te schrijven. Vooral over reclame. Later, na het schoolwerkje, over vanalles waar ik zin in had. Nog steeds is een blog hebben niet cool onder gasten. Nog steeds vind ik mensen die zeggen dat ze “blogger” zijn vreemd. Nog steeds is een blog eigenlijk een weblog, eigenlijk een online dagboek. Niet cool. Maar het pad was er, ik moest het enkel nog doorwandelen. Op mijn eigen manier.

Maar goed, we worden ouder, we worden wijzer. We denken minder na bij wat de mensen wel over ons zouden kunnen denken en we doen waar we zin in hebben. Ik schrijf. Voor mezelf. Niet voor jullie. Dat jullie het lezen hoort er bij. Feedback heb ik graag. Liefst onder de vorm van een commentaar, dan een sterretje (of 5), dan een klik op de WordPress Like button (dan weet ik wie je bent en wat jij schrijft), dan een tweet (dan kan ik opzoeken wat je erbij zet), of tenslotte een Facebook like (eigenlijk weet ik niets tenzij ik het per ongeluk tegenkom in mijn newsfeed omdat we vriendjes zijn). 

Maar eigenlijk schrijf ik voor mezelf. Want iemand die graag heeft wat ik schrijf, dat maakt me blij. En van sommige mensen wil ik eigenlijk liever niet dat ze dit lezen. Vaak zijn blogposts persoonlijk, en dan wil ik dat liever niet delen met mensen die ik persoonlijk ken. Dus dan post ik niet naar Facebook. Want die mensen ken ik en zij kennen mij. Ik deel dan liever met mensen die mij volgen omdat ze graag hebben wat ik doe of denk of zeg. Dus dan tweet ik. Niet dat ik anoniem ben op Twitter. Niet dat er daar mensen mij niet persoonlijk kennen. Wel de openheid van het netwerk. Volg wie je wil. Kennen of niet. Slaat dat op iets?

Ouder. Wijzer. Maar toch nog niet 100% zeker.

0 comments