Ha kijk, de derde keer dat ik wat ga schrijven over de 20 km door Brussel. Vorig jaar heb ik niet meegedaan. Te gedemotiveerd door het jaar ervoor zeker?

Van 2011 jaar herinner ik mij dat het fucking vermoeiend was. Dat de zon scheen, het 30 graden was, en ik halverwege uitgedroogd was. Elke deed mij er aan herinneren dat ik de avond daarvoor was gaan feesten en dus eigenlijk met een kater aan het lopen was. De Storify die ik toen maakte met de foto’s, tweets enzo van tijdens de race bevestigen. Deze tweet verklaart veel. Al was het gewoon ook wel 3 keer zo warm als dit jaar natuurlijk…

In 2011 20 pinten. 20 kilometer en een schandalige tijd van 2u26. Schandalig lang dus. Als ik het mij goed herinner heb ik 20 minuten moeten wandelen, en heb ik nog nooit zo hard aan opgeven gedacht als toen.

Het jaar ervoor in 2010 was het mijn eerste keer. Ik heb er toen ook een blogpost over geschreven. Zonder kater, maar ook met weinig training vooraf (En zo een brave schrijfstijl). Toen wel een mooie tijd neergezet van 2 uur 04 minuten 54 seconden. Ik had toen gehoopt om onder de 2 uur te zitten. Een doel dat op weinig meer gebaseerd was dan de rondheid van het cijfer.

Maar goed, derde keer goede keer. Gisteren dus. Fameus veel frisser dan het jaar ervoor. Ik blijf even simpel met mijn doelstellingen: minder dan 2 uur. Dit jaar wél goede training gedaan. Al sinds de zomer van 2012 stevig aan het trainen in de fitness, zowel krachttraining als conditietraining. En sinds de verhuis ook regelmatig af de loopband gelopen. Langs het water hier in Gent, met een mooie opbouw naar eind mei toe. Afwisseling tussen snelle-korte trainingen en lange afstanden. De week ervoor zelfs 17 km gelopen. Alles zag er dus goed uit voor de 20 kilometer.

Alleen… Ik had geen rugnummer. As usual kocht ik geen toen ze begonnen te verkopen. Ookal stond het in mijn agenda. Gelijk een festival zijn de 37.000 nummers dan na een paar dagen uitverkocht. “Och ik vind er wel nog een, zoals altijd” zei ik dan. Maar tot 2 weken ervoor had ik niets. Dan kon ik misschien Joke’s nummer krijgen maar misschien ook niet want haar voet ging hopelijk toch net genoeg genezen zijn. Eens mailen naar die mensen die ik ken bij een van de sponsors, maar heb zijn e-mailadres niet meer dus een LinkedIn message dan maar. Zonder respons. Ik hoop dat het LInkedIn zijn schuld is. Maar dan toch via John mocht ik Damien zijn nummer hebben, zondagochtend op te halen bij hem thuis (op 2km van de start in Brussel).

Zaterdagavond wat gaan eten voor Michiel zijn verjaardag in Brussel. Eentje gedronken, en het niet te laat gemaakt want Brussel-Gent met de auto is toch een uurtje rijden en ik moest er vroeg uit. ’s Morgens een goeie portie van Elke haar ratatouille en met de auto op naar Brussel. Bij Damien zijn nummer gaan ophalen en dan naar mijn pa die ook op 2km van de start woont. Niet simpel om daar te parkeren, maar dan toch een plekje gevonden tussen 2 opritten in. Net goed voor een kleine auto als de onze.

Bij mijn pa mij omgekleed en wat gebabbeld. We hebben elkaar van sinds december al niet meer gezien of gesproken, naast een of 2 chatsessies via iMessage van een paar minuten. Ik kreeg nummer 8955, goed voor een vertrek in de 3e box. Maar aangezien ik pas om 10u bij mijn pa vertrok en dan de 2 kilometer tot de start nog al rustig joggend moest doen miste ik die start. Geen probleem, ik zet me gewoon bij de anderen, de tijd begint toch pas te lopen wanneer ge aan het uiteinde van het park zijt en ge met de chip in uw rugnummer over de mat loopt. Fototje tweeten. Nog eens pissen langs de kant. Banaan eten. Water drinken. Nog eens pissen en go.

De laatste 10.000 van de 37.000 man vertrekt door het Warandepark. Ik hou mijn Endomondo klaar om in gang te zetten van zodra ik over de matten loop. Zo is de tijd die ik heb het dichts bij de officiële. Ik loop mee met al het volk aan een rustige 9km/u het park door. Langs de uitgang. Geen matten gezien. Ik loop nog wat door en begin te denken van terug te keren… Ah ja, als ik niet over die matten ben gelopen wordt mijn tijd ook niet geregistreerd? Ik loop nog effe door en aan het Schuman rondpunt zet ik toch mijn Endomondo in gang. Want daar begint de Wetstraat en is het zeker al begonnen. Geen terugkeren meer.

In de Wetstraat is het rustig (lees: traag) lopen. Veel volk en iedereen loopt nog dicht op elkaar. Ook de plek om wat te profiteren van de ambiance van de toeschouwers en nog wat foto’s te tweeten.

Langs de Koning, langs Louisa, de Tunnels in. Ik neem blijkbaar al 3 jaar dezelfde foto’s. De site die de foto’s host verandert, maar Twitter blijft er wel telkens bij. Ik loop sneller dan de anderen en moet dus constant slalommen, neem buitenkant van de bocht want daar is minder volk. Ik loop gemiddeld zo’n 11 à 12 kilometer per uur, de anderen 9 à 10. Het is fris (13 graden geloof ik). Ik ben blij met mijn pulleke en heb medelijden met de mensen die enkel een T-Shirt of marcelleke aanhebben. Ik maak categorieën van verschillende loopjes. De O-benen, de zwevers, de beren, …

Na de tunnels Ter Kameren Bos in, met in het midden een klein feestje dankzij de KBC DJ. Een DJ Booth op 5 meter boven de straat waar 37.000 man onder u door loopt en een paar goeie dansplaten. Handjes in de lucht! (filmpje) Bos uit, halverwege. Langs Bosvoorde, op 50 meter van ons oud appartement, langs mijn vorig werk, door het centrum van Oudergem. Alles verloopt vlot, ik heb geen pijn, ik denk niet aan opgeven. Hoeveel heb ik nu al gelopen? Was het 14, 15? “Sixteen kilometers in one hour twentyseven minutes. Lap pace: five minutes eight seconds, Estimated result: one hour fourtysix minutes” zegt Endomondo. Ik stel een nieuw doel in: onder de 1u50. Volgens Endomondo moet ik dat halen, maar die houdt natuurlijk geen rekening met de Tervurenlaan, die 2 kilometer lang naar boven gaat. Die 2 uur dat haal ik wel, maar nu heb ik een nieuw doel.

Bijna aan de Tervurenlaan. Telefoon. Mijn zus en en mijn pa vragen zich af waar ik ben. Want zij staan aan Ambiorix op mij te wachten. En ik moet rechts lopen. Yes Sir. De Tervurenlaan op. Ik herinnerde het mij van de vorige jaren als een ellendig lang stuk naar boven waar ge bijna niet vooruit geraakt. Dit jaar, niets van aan. Ik blijf mensen als slalommend inhalen. Sommigen staan bijna stil, ik blijf stevig vooruit gaan. Die 2 kilometers naar boven zijn bijlange niet mijn traagste. Boven aan de berg nog de laatste kilometer tot aan de triomfboog van de Cinquantenaire. Ik begin wat pijn te krijgen aan mijn voetzolen, maar verder niets. Geen last aan mijn spieren. Mijn ademhaling is goed. Dit is een makkie.

Ik zie de laatste bocht naar de finish. Nog een paar honderd meter. Ik twijfel of ik met een radslag de finish zou over lopen. Ik heb al jaren geen radslag meer gedaan maar toch… Als het lukt zou het zalig zijn, ze staan daar foto’s te nemen en het zou gemakkelijker zijn om mijn finishfoto te vinden als ik er al radslagend zou op staan. Grappig ook wel. Maar goed, het is misschien toch niet de moment om te kijken of ik nog steeds een radslag kan. Laat staan na 20 km te lopen. Volgend jaar even op voorhand proberen? Deal?

Ik loop de finish over. Kijk op mijn Endomondo: 19,85 kilometer. Fuck. Net geen 20. Waarom heb ik dat niet gewoon in gang gezet bij de uitgang van het park. Ik wil nog wat doorlopen. Gewoon voor mijn statistieken. Dat staat anders zo onnozel. Ik wandel nog effe verder met mijn Endomondo nog aan het draaien maar het gaat niet vooruit, er staat te veel volk. Ik klok af op 19 kilometer en 890 meter in 1 uur 48 minuten en 23 seconden. . Officiele tijd: 1 uur 49 minuten en 35 seconden. Net een minuutje langer dus. Even goed. Nog steeds onder de 1:50. Zot joeng. Jammer dat dat weeral niet onder mijn eigen naam staat…

Screen Shot 2013-05-28 at 20.59.34

Ik krijg een verse fles water in mijn handen geduwd, een groenen banaan en een medaille in een plastiekske die ik in mij zak steek. Geen “kampioen”. Geen Mars. Mars, sponsor van de vorig jaren. Een loper heeft chocolade nodig. Mars, waar was je?

Bij het stretchen voel ik opeens wel mijn spieren. Goed rekken dus. En dan terug tot bij mijn pa. Weer 2 kilometer wandelen. De tram, die reed nog niet. De metro wel, maar die gaat niet de juiste richting uit. 2 kilometer wandelen dan maar. Op z’n pinguins.

En daarna? Wat gegeten. Een bad. Wat met Pap, Jenna en Manon naar het zwembad geweest. Om wat te spelen in het water. Meer dan 4x25m kon ik niet meer. Maar hey, volgens Jenna zag ik er helemaal niet uit alsof ik al 20 kilometer had gelopen. ‘S Avonds er een klein familiefeestje van gemaakt bij mijn pa (aan tafel zitten is niet zo goed voor knieën die net 20km hebben gelopen, trouwens) en dan om 22u terug naar huis.

Bij het parkeren die ochtend had ik gelukkig in Google Maps mijn parkeerplaats gemarkeerd met een sterretje. En dan stond ik aan dat sterretje en vond ik mijn auto niet. Paniek. Hey wacht eens, hier staan verboden-te-parkeren borden. Voor vandaag dan nog wel. Die waren er daarstraks niet? Een beetje verder wel, maar niet waar ik stond. Ik bel aan het huis aan om te vragen of hij wat gezien had. Meneer wist van niets. Fuck. Shit. Voor ik naar de politie ga toch efkes de straat verder uitlopen… En daar staat hij dan. 20 meter verder. Mooi tussen de 2 garages waar ik hem gezet had. Op een stukje waar geen verboden-te-parkeren-borden stonden. Juist ja, ik had al 20 meter gewandeld toen ik dat sterretjes zette. *facepalm*

Maar goed. Tegen 11u terug thuis en meteen bed in. Lange maar goeie dag afronden. Trots. Blij. Moe.

EDIT: Mooie foto’s bij Sportograf

0 comments