Het begrip sociale media (of social media in het Engels als ge wilt) is een dubbele term. Want langs de ene kant hebben we sociale netwerken (het platform waarop ge uw sociale activiteiten doet, chatten, updates, enzovoort. Facebook, Twitter, Pinterest, whatever), en langs de andere kant het inzetten van deze netwerken als media (merken die via hun Facebookpagina communiceren, maar ook gij die reclame maakt voor de chirofuif, of gij die die foto van die verdwenen vrouw deelt in de hoop dat ze gevonden wordt). Het ene zit al van jongsafaan in mij (I’m an internet guy), en zo blijkt nu ook in het merendeel van de bevolking, van het andere heb ik mijn job gemaakt.

Waar ik het hier over wil hebben zijn sociale netwerken. Het online sociaal zijn. Er wordt gezegd dat tieners Facebook beu zijn en dat ze naar Twitter. Langs ene kant bullshit, langs de andere kant misschien wel waar. Facebook is zo huge dat ouders, grootouders en zelfs de juffrouwen en meesters er ook op zitten, dat het een online identiteitskaart is geworden. En dan wordt het voor kinderen al wat moeilijker om zich volledig te laten gaan (gelukkig maar) en gaan ze het gebruiken om zich te profileren naar anderen toe. Een masker. Dus gaan ze op zoek naar andere netwerken waar ze volledig zichzelf kunnen zijn. Of Justin Bieber. En daar is Twitter goed voor: Uzelf zijn door te doen alsof ge iemand anders zijt. Allé ja, door uzelf te reduceren tot biebsfan28765 en te twitteren naar Bieber alsof hij elk van u tweets zal lezen als hij ’s avonds in zijn bed kruipt. Geen familie, geen juffrouwen of meesters, geen klasgenootjes, zelfs de beste vriendinnen niet.

Maar ook voor volwassenen. Als ik mezelf volwassen mag noemen. Niet dat ik naar Bieber twitterde, maar ik kon vroeger tweeten wat ik wou, recht vanuit mijn hoofd naar een tweet. Zonder dat ik moest vrezen iemand op zijn tenen te trappen, zonder dat ik alles zo moest uitleggen dat iedereen het zou kunnen begrijpen, zonder dat mijn ma het leest (Niet dat ik dingen twitter die mijn ma niet mag lezen hoor). Twitter als mind-reading-device. Enfin, zo was het toch. Noem me gerust een twittersnob, twipster of whatever, maar 4 of 5 jaar geleden was Twitter een community. Dan had ge in België zo’n paar honderd of misschien duizend mensen die twitterden en iedereen volgde zo’n beetje iedereen, iedereen hielp zo’n beetje iedereen en we kwamen ne keer samen en we lachten en we dronken wat. De basis is er nog, maar het zit toch wat anders. Hoe meer mensen op Twitter komen hoe minder sterk het netwerk eigenlijk is in mijn ogen. Nu hebben mijn zussen een twitter-account, mijn pa en schoonpa, en zelfs gasten van op de chiro die altijd tegen alles-dat-iets-met-internet-te-maken-heeft waren.

Daar niets op tegen, maar dat maakt van Twitter een ander netwerk dan vroeger. Een mainstream sociaal netwerk. Net zoals Facebook is. Ge moet opletten wat ge tweet want iedereen kan meelezen en alles kan en zal tegen u gebruikt worden. Ge maakt mopjes en leest ze de dag erna in de P-Magazine of in De Standaard. Ge haalt speciaal uwen iPad boven om live naar The Voice te kijken en uw mening geven. En hoewel het totaal aantal Belgische twitteraars nog steeds marginaal is (2% van de kijkers van The Voice twitteren) zie ik toch meer en meer mensen lid worden en wordt Twitter meer en meer deel van die online identiteitskaart, samen met Facebook.

En dat online identiteitskaartje maakt het voor mij persoonlijk wat moeilijker. Wie met mij op Facebook bevriend is ziet per maand nog maar een post of 2-3. Het zou minder zijn moest ik mezelf er niet toe verplichten af en toe wat te posten, om de familie wat op de hoogte te houden, of om niet helemaal te vervreemden. En nu Twitter dezelfde toer op gaat ben ik stiekem op zoek naar een nieuw sociaal netwerk om mezelf te zijn en te praten over dingen die mij interesseren en waarvan het niet uitmaakt of mijn vrienden er ook geïnteresseerd in zijn want enkel zij die interesse hebben volgen mij. En dan lijkt het mij dat er 2 opties zijn: App.net (dat social network waar ge 50$ voor moet betalen), en Google+.

Want Google+, ookal heb ik veel vrienden (echte vrienden) die daar een account op hebben, bijna niemand gebruikt het. Daar zitten vooral andere internet guys. Daar kan ik weer mezelf zijn. Daar moet ik naartoe. Twitter is het nieuwe Facebook. Google+ is het nieuwe Twitter. Of toch voor nog een jaartje. Misschien.