Ik zou mezelf nu niet meteen een erg grote Pink Floyd fan noemen, maar ik ben ermee opgegroeid. Mijn pa was een grote fan, en ik kan me nog zo de zondagochtenden herinneren waarop hij het hele huis deed daveren.  En dus nu luister ik af en toe wel eens naar Pink Floyd. The Wall, of Wish You Were Here, of Pulse, of The Dark Side Of The Moon. Volgens Last.fm staat Pink Floyd toch op de 15e plaats van mijn meest beluisterde artiesten van de laatste -kweetniet- 7 jaar ofzo. Roger Waters komt door de marathonsessies van The Wall, live in Berlin die ik de afgelopen dagen heb gehouden op plaats 33.

Het moet ergens eind vorig jaar geweest zijn dat ik las dat Roger Waters The Wall live kwam spelen in Werchter. En het moet zo ongeveer hetzelfde moment zijn geweest dat ik besliste van toch maar wat meer live concerten te gaan doen. Het kost op zich ook niet zo veel, en het maakt je liefde voor en connectie met muziek en de band telkens groter. En nee, ik zou mezelf nu niet echt onder de grote Pink Floyd fan klasseren, en nee ik wist eigenlijk amper iets over het spektakel dat het zou worden, en ja de tickets waren nogal aan de dure kant… Maar ik belde mijn pa op om te vragen of hij wou gaan en even later waren we beide 69 euro armer, en ik noteer in mijn agenda: 20 juni, The Wall, Werchter.

Ondertussen zie ik het ene concert na het andere passeren waar ik bij had willen zijn. Mark Knopfler (Dire Straits, mijn nummer 1 op Last.fm en de maker van de mooiste muziek aller tijde), Bruce Springsteen (mijn nummer 2 op Last.fm, rocker en held aller helden). Waar was ik toen die concerten aangekondigd werden? Of wist ik ervan maar kocht ik geen tickets? Ik snap nog steeds niet hoe het komt dat ik beide heb laten schieten. Misschien was het zo van “och laat maar ik ga al naar Roger Waters, dat is genoeg” toen? Ik wete het niet meer, maar ik heb gevloekt.

Ergens midden Juni begin ik mij wat zorgen te maken. Nog nergens iets over dit concert gehoord, nog nergens een affiche zien hangen, niets op de radio… Zo’n concert, daar moet toch vanalles rond gecommuniceerd worden, of het moet zijn dat het niet goed is? Nog meer gevloek om die andere gemiste concerten. Op 18 juni, 2 dagen voor de afspraak “The Wall, Werchter” in mijn agenda check ik toch eens de site en blijkt alles door te gaan op 20 juli. Juni/Juli, degene die die namen bedacht heeft mag toch eens goed slaag krijgen, wie doet die 2 nu zo op elkaar lijken. (Zelfde voor de maker van onze getallen, ge moet amper 10 tekentjes maken en dan maakt ge de 9 gewoon het omgekeerde van een 6? Dat is gewoon luiheid.) Anyway, ik verzet de afspraak in mijn agenda en 2 dagen later begin ik TV-spots en affiches te zien. Oef, ik ben weer gerust, het zal wel goed zijn. De laatste dagen zelfs  nieuws over Belgische kansarme kindjes die zouden meezingen.

 

Anyway, 20 juli dus, vorige zaterdag. Concert zou beginnen om 22u. Deuren: 18u30. We vertrokken vroeg in de hoop de files voor te zijn en op een goeie parking te staan. Ongeveer om 18u30 hadden we ons geparkeerd op een van de eerste (lees: verste) parkings. “Das goed, dan zijn we straks snel weg.” zeiden we tegen onszelf. Dat we de laatste plaats op deze parking hadden, waardoor de uittocht een gezellig aanschuiven werd hadden we toen nog niet door. Op naar de wei, tot zo dicht mogelijk (buiten de golden circle). “Hoe laat ist? 8 uur. Hoe laat begon da? 10 uur. Ah, nog 2 uur dus… wa gaan we doen? Wat drinken?” En we zetten ons beiden nog effe neer en spendeerden het komende anderhalf uur aan het sippen van een pintje en het nemen van foto’s van mensen, podium, enzovoort.

PANO_20130419_204545

2 uur later, en met gezelschap van Sander en zijn pa erbij begon het concert dan eindelijk.

 

 

 

0 comments