Ik heb het mezelf aangedaan. Had ik mijn vorige blogpost nu gewoon afgerond op het moment zelf. Met een paar zinnen over het concert, dan was het in orde. Maar neen het was al laat, ik moest per se er per se (Part 1) van maken, en Part 2 zou snel volgen. Misschien met een kleine onnozele blogpost ertussen, maar daarna Part 2 er wel knal op, en meteen beginnen met een review van het concert. Zonder de nodige afleidende kadrering, want die hadden we al gehad.

Soms hou ik van mijn gevoel voor stijl of vorm of hoe je het ook wil noemen. Op dit moment iets minder. Waarschijnlijk het eerste dat ze je leren in de lessen journalistiek: schrijf zo veel mogelijk meteen op. Het hoeft waarschijnlijk niet volledig te zijn, maar noteer wat er in je opkomt. Noteer de tracks. Noteer kernwoorden. Iets. Raad eens wat ik niet heb gedaan? En dan staat ge daar, met uw blogpost Part 1, en een moeder bloglezers die een Part 2 verwachten. Een echte review van het concert.

Maar dus: concreet, hoe was het?

Ijzersterke songs en pakkende lyrics. Daarover niet te veel opmerkingen, die zijn wat ze zijn, en zeggen meer dan ik er over zou kunnen zeggen. Ik vond het een beetje jammer dat er geen special guests waren, of een vrouwelijke stem met wie hij mooie duetten kan zingen. Neen, Mother werd een duet met een videobeeld van een jonge Roger Waters zelfs, wat mij behoorlijk bevreemdend en zwak overkwam. Jammer, want een van de mooiste songs eigenlijk.

Het quadrophonisch geluid (of noem het surround- of 3D-sound) versterken de kracht van de songs. Redelijk indrukwekkend op zo’n festivalweide, zeker als er oorlogsgeluiden in de muziek zitten. De helikopters vliegen precies boven uw hoofd.  Extra ambience wordt gecreëerd en iedereen zit er middenin.

Visueel werd de 150-meter-lange muur gebruikt als projectiescherm. Met oorlogsbeelden of achtergronden die de songs extra diepte geven. De muur die trouwens tijdens het concert verder opgebouwd wordt: elke steen bijkomende steen wordt 1 seconde later ook geactiveerd als deel van de projectiemuur. Tot de hele band achter een volledige muur van witte blokken staat. En natuurlijk tot die op het einde ook volledig weer tegen de grond gaat. Ook grote opblaaspoppen en, jawel, vliegende varkens waren van de partij.

En ja, de 15 kansarme kinderen die speciaal voor “we don’t need no education” opkwamen met een flauwe choreografie, het neerstortende vliegtuigje dat een nogal teleurstellend vlammetje in de muur veroorzaakte, de playback van Waters die soms wel opviel, de woonkamerscene in de muur die emotioneel moest lijken maar te gemaakt was, de pauze die als “intermission” aangekondigd werd op de muur, en waarvan iedereen het de eerste 5 minuten niet geloofde dat het echt was, en ik zeg het nogmaals: het duet met zichzelf, ze maakten het wat weird, maar zeker niet minder.

Dus. Echt waar. Ongelofelijk. Het was prachtig. Lees anders ne keer wat (dc) erover te zeggen heeft op de site van HUMO. Hij zegt dat goed. The Wall wint. Hieronder nog een paar smartphonefoto’s van het concert.

 

IMG_20130720_221651

The Wall, zoals hij er in het begin stond.

The Wall, met daarachter Roger Waters en Band

The Wall, met daarachter Roger Waters en Band

Redelijk indrukwekkende achtergronden, met gelukkig Roger Waters en band ervoor.

Redelijk indrukwekkende achtergronden, met gelukkig Roger Waters en band ervoor.

Redelijk bombastisch en wow-moment. Bring the boys back home.

Redelijk bombastisch en wow-moment. Bring the boys back home.

Tear Down The Wall

Tear Down The Wall

Trust Us. Keep Consuming.

Trust Us. Keep Consuming.

0 comments