Ik vind het vreemd hoe mensen op Twitter zo rap van “kippenvelmomentje” beginnen te roepen wanneer een deelneemster aan The Voice of X-Factor of whatever een emotioneel nummer brengt. Ik kan dat dan wel mooi vinden, maar echt kiekevel krijg ik er niet van.

Nochtans, ik kan redelijk emotioneel reageren op dingen op tv hoor. Bij een film krijg ik al gemakkelijk een krop in de keel, bijvoorbeeld, ookal zal ik het niet vaak toegeven. Maar zo’n liedje op tv? Nope, absoluut niks. Nochtans, ik hou van muziek hoor, er zijn van die liedjes die ik honderden keren per dag kan horen en waarvan ik telkens weer zal zeggen dat dit het beste (Sultans Of Swing, Dire Straits, trouwens) of mooiste (Romeo & Juliet, ook Dire Straits, trouwens) liedje ooit is, maar zo’n, liedje op tv? Nope, absoluut niks. Ik ben gewoon iemand die geen kippenvel krijgt, denk ik.

Tot deze week. In de auto. Toen ik voor de zoveelste keer luisterde naar de cd van Roger Waters – The Wall, live in Berlin, bij het nummer van “Bring The Boys Back Home”. Redelijk emotioneel nummer maar op zich niet het mooiste nummer ooit, not even close. Nogal bombastisch en met militair tromgeroffel, en Waters zijn stem is nu ook niet echt prachtig, maar het geheel is gewoon zo pakkend. Zeker als ge de beelden erbij hebt gezien van op het concert, en mee zijt in heel het verhaal dat The Wall vertelt.

Op het moment zelf in Juli op de wei in Werchter had ik zoiets van “wow, zalig, prachtig, machtig”. Eerder deze week in de auto ging er een rilling over mijn rug, van in mijn nek naar beneden. ¬†Geen kippenvel, maar volgens mij nog intenser.

(de eerste 2 minuten)