Woensdag 16u, ik zet op het werk nog eens Fleetwood Mac op. Tiens,  gingen die niet binnenkort optreden? Had ik geen goesting om te gaan? *Google*. Blijkt dat vandaag te zijn.  Op de website enkel nog wat zitplaatsen achter het podium te koop, dus via 2dehands.be dan maar een kaartje gekocht. Elke wou wel mee, maar moet dan een zitplaats hebben, anders ziet ze niets. En die kon ik niet meer vinden. Op m’n eentje naar Antwerpen dus.

Staanplaats 1e verdiep, dat wil dus zeggen achter alle zitplaatsen, ergens verdoken. Ik ben dan maar even langs de zitplaatsen richting het podium gelopen en heb een open zitplaats gevonden tussen de rolstoelgebruikers. Jeuj. Nog even de biografie van Fleetwood Mac bekijken. Dat het de band van Mick Fleetwood was, wist ik, maar voor de rest gaat het mij vooral om de muziek. Ik kan zot zijn van een band zonder ooit maar een foto ervan gezien te hebben. Blijkt dat Mick Fleetwoord niet de zanger is, maar de drummer.En dat de zanger (Lindsay Buckingham) en zangeres (Stevie Nicks) niet de originele zangers van de groep zijn. Allé ja, origineel, nog maar een stuk of 35 jaar ofzo. Er zijn er ooit anderen geweest. Soit, zo gaat dat in de muziekbusiness.

Maar goed, de zanger en gitarist Lindsey Buckingham is wel degene die het Rumours album heeft gemaakt, en daar draait het voor mij allemaal om. Held, die Lindsey. Een steengoede plaat, met melodieuze poprock klassiekers, goed gitaarwerk en ingrijpende rustigere stukken, vervolledigd met country- en blues-invloeden. Gelukkig draaide deze show ook vooral rond dit album, waarvan dit jaar een remastered versie uitkwam. De deluxe-versie bestaat uit 4 cd’s, met live-versies en demo’s en first-takes. Jeuj voor live-versies. Meh voor demoversies.

Zangeres Stevie Nicks klinkt op de albums wel ok, en zorgt voor de rustigere nummers en wat balans, dus we nemen ze er maar bij. Maar zonder Buckingham of Fleetwood Mac zou ik er niet van moeten hebben. Live klinkt ze zelfs nòg zwaarder, alsof ze de laatste 35 jaar 35 pakken sigaretten per dag heeft gerookt.

Het concert? Dat duurde zo’n dikke 2 uur. Stevig ingezet met Second Hand News en The Chain. Waarna Stevie een ietwat vreemde “let’s het this party started” uitsprak. Jammer dat The Chain al zo snel gedaan was, is een van de krachtigste songs uit het album, dus had er wat meer van verwacht. Ik hoop dat The Chain nog eens terugkomt. Moet wel.

Daarna werd het wat rustiger met Dreams en dan Sad Angel uit de nieuwe EP gevolgd door Rhiannon wat voor een eerste emotioneel moment zorgde. Tusk, kende ik nog niet maar kon me zeker bekoren in de opbouw en de bombasticiteit ervan. Beetje Michael Jackson-achtig. Met Sisters Of The Moon en Sara werd het een beetje traag en boring. Gelukkig kwam daarna Big Love die voor een tweede emotioneel en krachtig moment zorgde. Voor het eerst wordt er echt hard geapplaudisseerd en staan de mensen recht. Zelfs op de rij van de rolstoelpatiënten, ik kon dus naar hartelust meedoen zonder mijn cover te blowen.

Stevie bracht het volgende nummer Landslide op aan each and every one of you. Want ze kent hier eigenlijk niemand. Thanks Stevie!!! Sympa, maar ook redelijk onnozel, neen? Hier wordt duidelijk dat Stevie Nick’s stem ook niet meer is wat het geweest is, als ze ooit al echt goed geweest is. Niet dat het slecht was, want Landslide is als nummer gewoon sterk, maar op het album klinkt het beter. Daarna een mooie versie van Never Going Back Again die je eraan herinnert waarom Stevie bij Fleetwood Mac zit, haar stem zorgt samen met die van Lindsey Buckingham een uitstekende combinatie. Samen zorgden ze er met deze ingetogen en intieme versie trouwens voor dat je even vergat dat er zo’n 18 duizend man in het sportpaleis kan.

En zo begon Stevie Nicks aan een verhaaltje over haar pre-Fleetwood Mac tijd, een verdwenen gedichte dat een liedje werd en de moment dat zij en Lindsey door Mick Fleetwood gevraagd werden om bij de band te komen. Ik geloof dat het zo’n 10 minuten duurde, en het leek even alsof Stevie en Lindsey in hun conversaties vergaten dat er überhaupt volk in de zaal was. Zo ging het ongeveer: www.youtube.com/watch?v=FMdt2vy0Bv4. Nee wacht, zo ging het exact. Maar goed, hey, Stevie weet dus zelf ook waarom ze bij Fleetwood Mac zit: collateral damage. Lindsey moest per se zijn girlfriend meehebben.

Anyway, volgens Knack kwamen daarna de nummers Gypsy / Eyes of the World / Gold Dust Woman / I’m So Afraid, maar deze konden mij niet echt boeien. Ergens daartussen ben ik nog maar een pintje gaan halen. Ik geloof dat het bij I’m So Afraid was dat Lindsey zo dicht bij de front row zijn minutenlange solo stond te spelen dat het heel even leek alsof er iemand met zijn smartphone in zijn gitaar hing in een poging om foto’s te nemen.

Met Stand Back komt Mick Fleetwood (de drummer dus) wat naar voren voor wat percussie. De muziek gaat  steviger en de actie komt er weer in. Zeker als de band daarna Go Your Own Way inzet, hun beste song. De zaal gaat los en Buckingham laat de front row meezingen, dansen en springen maar ook meerammen op zijn gitaar. Spijtig genoeg weet je daarmee dat het einde ook in zicht komt, en het duurt niet lang of Mick Fleetwood en band het podium verlaten. Mick, die trouwens onder zijn wit hemd, zwart pak en pofbroek knalrode schoenen droeg. Ik ben wel voor mensen die gekleurde schoenen onder hun pak dragen.

Gelukkig heeft het publiek weer genoeg energie gekregen om de band nog 2 maal terug te roepen. Eerst met World Turning -inclusief vette drumsolo en gekke bekken van de Mick, kwestie van te tonen dat het nog steeds zijn band is- en Don’t Stop (thinking about tomorrow) -ook een van de bekendste songs, maar voor mij toch een mindere. Te poppy ofzo denk ik-.  Ik had liever nog eens The Chain gehad. Gelukkig was er nog een tweede encore, met Say Goodbye en Stevie die beweert dat we extraordinary zijn. Ze komt zelfs nog eens terug met een vredesboodschap: “Take care of yourselves, and in this crazy world we live in sometimes, be kind“. Well thanks Stevie!!! Ik had liever nog eens The Chain gehad. 

Al bij al, geweldig concert. Blij dat ik ze gezien heb. Dat ik nog veel van hun te ontdekken heb, en ze op dit moment zelf nog aan nieuw materiaal aan het werken zijn maakt het af. Bedankt!


 

NVDR: Bij mijn vorige concertreview eerst andere reviews gelezen, deze keer niet. Kwestie van me niet te laten beïnvloeden. Enkel de titel gezien van de Knack review toen ik hun setlist bekeek. Achter gelezen: Bij De Morgen klagen ze over slecht geluid, waar ik zat absoluut geen last van.

 

 

5 comments
Stijn
Stijn

Rumours toeschrijven aan Lindsey is een beetje kort door de bocht. Chains is begonnen uit de bassolo van John en het eerste stuk van het liedje is van Stevie. Dreams = Stevie. Don't stop = Christine, ... Ze waren juist goed samen. En de Mac in de groepsnaam is van John McVie. Commentaar: damn, wou dat ik erbij was

Vromant
Vromant

Wie gisterenavond al in zijn bed lag: Mijn review van Fleetwood Mac in het Sportpaleis: Fleetwood Buckingham http://t.co/RzVgu1zZ8D

Gerrit Vromant
Gerrit Vromant

Het is waar, John McVie krijgt niet genoeg credit in mijn blogpost. Geweldige baslijnen, die het inderdaad afmaken. Maar wordt helaas op de achtergrond gehouden, zoals zo vaak met bassisten. Volgende keer hé, ze werken nog aan nieuw materiaal dus ze komen nog wel eens terug.