Ik denk dat ik ooit 1 keer in mijn leven de grijptang heb gebruikt. Ge weet wel, die grijptang in de Carrefour waarvan ze zo graag willen dat ge ermee uwe croissant uit de schuif haalt? Ik heb ze sindsdien nooit meer gebruikt, maar deel graag even met jullie mijn traumatische ervaring, en de reden waarom.

Als ik een koffiekoek (chocoladecroissant met noten als het even kan) uit de schuif haal in de Carrefour dan neem ik proper een plastik zakje, open de schuif, kies zorgvuldig een koffiekoek, ga met mijn hand in de schuif en neem degene die ik gekozen heb. Valt het tegen? Pech, ik heb hem aangeraakt, ik koop hem. Ik raak er geen enkele andere aan. Proper, hygiënisch, simpel.

De grijptang, daarentegen, is allesbehalve proper, hygiënisch of simpel. Ik krijg al rillingen van het woord alleen al. Een metalen tang geklemd tussen andere metalen plaatjes in een warme schuif met eten. De schimmelkelder van Roquefort zou er jaloers op zijn. Een metalen tang waarmee ge uwe koffiekoek platknijpt, zoals die ene keer dat ge een lieveheersbeestje probeerde vast te pakken en er restjes lieveheersbeestsappen bleven hangen aan uw dikke lompe vingers. En natuurlijk deed uw voorganger hetzelfde waardoor er smerige confituur op uwe croissant met speculaas komt te hangen. Confituur die trouwens al een paar uur tussen de klauwen van de grijptang heeft gehangen en zich heeft vermengd met de crème van die crèmekoek die om 7u werd gekocht. Een metalen tang met vettige handvaten van alle voorgangers die zich tegoed hebben gedaan aan De Grijpkraan Der Hongerigen. Die vingerafdrukken, zweetplekken en wie-weet-wel-schurft en aambeien aan de handvaten smeerden. Als viezigheid aan de klauwen u nog niet heeft afgemaakt, dan wacht u enkel nog een pijnlijke en trage dood. Of mutaties.

Neen, Carrefour, mij hebben jullie niet meer liggen. Ik laat mij nog liever door een tram overrijden dan te sterven aan death-by-croissantgrijptang.