Gabriel Rios heeft een nieuwe plaat uit. Opgenomen in New York en gelanceerd met een lange teaser. Waar Rios’ vorige platen nogal poppy waren, is deze anders. En dat maakt “This Marauders Midnight” zijn beste ooit, en een van mijn favorieten ooit.

this_marauders_midnight

Een zachte stem die prachtig flirt met hard en zacht, hoog en laag. Een zuivere gitaar die het eenvoudige maar prachtige ritme maakt. Een stevige contrabas voor wat extra diepgang. En een warme cello die het geheel afmaakt. That’s it.

Even eenvoudig maar wel mega-exclusief trad Gabriel Rios vorige donderdag op in Gent, in de Gaston Rooftop Bar. Plaats voor zo’n 100 man. 5 rijen poefkes en stoeltjes. En dan de PA. Zo zat iedereen dicht genoeg om te zien dat “close enough to be spit on” niet zomaar een joke is. En ik mocht erbij zijn.

Vooraan Gabriel (zang, gitaar), Amber (cello) en Ruben (backing vocals en contrabas). Een Puerto-Ricaanse Gentenaar die in New York woont. En 2 Nederlanders die in New York wonen. “Toevallig ontmoet in New York, en de plaat kwam vanzelf, het was gewoon een logisch gevolg.” zei Amber me na het concert.

De moeilijke start – eerst gebrek aan geluid, gevolgd door 10 minuten rookmelderalarm – maakte het concert er eigenlijk alleen maar eerlijker op. Intiemer eigenlijk.

Het is geweldig hoe de 3 elkaar zo goed aanvullen. Hoe ze duidelijk trots maar nederig zijn. De ene iets nederiger dan de andere. Hoe ze genieten van elke snaar die bestreken wordt. Van elke noot die in de andere overvloeit. Van elke beweging, lach of traan die wordt veroorzaakt door hun harmonie.

Geweldig hoe op zo’n optreden elke tik op de klankkast van de contrabas zo’n doordringende kracht heeft dat je hem de dag na het concert nóg hoort echoën. En als je de plaat daarna nog eens beluistert je elke tik overduidelijk hoort en er zelfs naar gaat uitkijken.

Geweldig hoe ze met z’n drieën een sound maken die zo tegelijk zo simpel en zo vol kan zijn. Zo krachtig en zo breekbaar. Zo nieuw maar toch bekend. Zo eentje om met koptelefoon op, ogen toe en plat in de zetel te beluisteren. Of om bij te dansen, te lachen of te wenen. Kies maar.

Of de plaat goed is? Zeker. Of het concert goed was? Absoluut. De Deluxe versie van de cd heeft trouwens zowel studio als live-versies van elk van de 12 nummers. Dubbel plezier.

Een échte review lezen? Check bij Focus Knack. Ze noemen het “Uitgepuurd en gracieus”. Kan ik mee akkoord gaan.