Het zag er heel de week naar uit dat het slecht weer ging zijn in het weekend. Zaterdag: superveel wind en af en toe regen. Maar zondag: Zonneschijn (en wat wind). Super dagje om te gaan toeren met de moto.

Richting de Vlaamse Ardennen: de streek rond Oudenaarde. In vogelvlucht zo’n 30 kilometer van Gent, dus snel bereikbaar. Maar onderweg zeker ook al de moeite.

Ten zuiden van Zwijnaarde (het kruispunt tussen de E40 en de E17) worden de baantjes klein genoeg om te kunnen genieten van het bochtenwerk.

Met Google Maps op Fietsroutebegeleiding (dus niet auto), iPhone in de jaszak en 1 oortje in voor de instructies van de hollandse dame, gaat het goed om die kleine baantjes op te zoeken. Weg van de N-Zoveel en op naar de kleine verbindingswegen langs de velden, tussen de boerderijen, langs het water. Af en toe lijkt het wel alsof de baan eigenlijk gewoon een fietspad is en ik er niet zou mogen rijden, maar de huizen en geparkeerde wagens langs de kant stellen me gerust.

Google stuurt me soms langs een jaagpad waar ik niet op mag, of langs een fietsroute die écht niet toegankelijk is voor wagens (en dus moto’s), maar dan negeer ik de Hollandse even en kies zelf een richting om uit te rijden. Het maakt toch niet zo veel uit en ge komt er uiteindelijk toch wel.

Al snel in Oudenaarde aangekomen. Iets te snel om al meteen te pauzeren. Schone kerk en/of stadhuis, dat wel, dus op het plein 2 minuten pauze om de GPS opnieuw in te stellen richting volgende punt: De Kluisberg.

Eens voorbij Oudenaarde lijkt het wel alsof elke baan speciaal gemaakt is voor de motard. Smalle baantjes, amper verkeer, lichte en scherpe bochten afwisselend. Beetje omhoog, beetje naar beneden. Zalig om hier te rijden.

Of ik de Kluisberg heb gezien, dat weet ik niet zo goed. Ik heb enkele behoorlijke hellingen gedaan, inclusief kasseistrook, en bovenaan stonden wat huisjes en een kerkje. Ben er eens rondgereden maar verder niets te zien. Het is dan ook geen Ronde Van Vlaanderen vandaag. De GPS bleef me maar naar punten sturen waar ik niet in kon, tot ik besefte dat ik niet “Kluisberg” als bestemming had ingegeven maar Kluisbergbos (Kluisberg zelf vindt Google niet). Daar gingen al die wandelaars dus naartoe.

Soit, tijd voor een koffietje en een plaspauze. Maar hier niets te vinden. Ik kies lukraak op Google maps mijn volgende bestemming, Leuze-En-Hainaut en steek de Vlaams-Waalse grens over. “Bij het eerste café dat ik tegenkom stop ik” denk ik. De Hollandse probeert me regelmatig langs de N60 te sturen, een lange baan rechtdoor waar je 90 mag, maar ik sla haar aanwijzingen in de wind en slinger langs de grote baan. Waar ik ook af en toe 90 mag.

Van de ene gebetonneerde weg tussen de velden naar de andere. Van een klein pittoreske dorpje naar het volgende. Het enige dat mankeert: een café waar ik een koffie kan drinken en kan pissen.

Voor ik het weet sta ik al in Leuze-En-Hainaut. Ik moet nu echt wel pissen en rij de winkelstraat door. Alles gesloten, het is dan ook zondag. Ik draai nog eens terug en zet de moto op een kleine parking. Na wat rondlopen een Brasserie gevonden waar ik mijn blaas kan legen en mijn maag kan vullen. Koffietje, crocqueske en colaatje.

Het is ondertussen bijna 15.30u geworden, tijd om richting huis te gaan als ik voor het donker wil thuis zijn. En zelfs dat wordt al moeilijk, of ik ga nog naar die Hollandse moeten luisteren en de N60 nemen. Soit, ik heb nog net 50% batterij op m’n iPhone, dus terug fietsbegeleiding op richting Gent.

De terugweg is altijd wat lastiger. Ge kunt niet zomaar de richting die mooi lijkt uitrijden want het is toch enigszins de bedoeling terug thuis te geraken. De baantjes worden ook met elke kilometer minder leuk om te rijden. En de fietsGPS stuurt me regelmatig wel eens waar ik niet in mag (Sorry aan de inwoners van Zottegem voor de 10 toertjes die ik reed in jullie wijken).

Dan maar overschakelen naar de auto-GPS die me langs de N9 terug naar huis brengt. Af en toe nog eens een afslag nemen om die saaie baan te ontwijken, maar ik blijf er steeds op terugkeren. Soit, vanaf Ledeberg is het nog maar een paar kilometer en we zijn terug thuis. Het is ondertussen ook al donker, en ik vermoed dat mijn iPhone zijn laatste adem aan het uitblazen is.

Thuis de motor laten afkoelen, hem nog even in bad steken en laten rusten. Zelf heb ik ook rust nodig want ookal moet ge niet trappen, zo’n 160 kilometer is best vermoeiend. Volgende week neem ik de Hornet eens mee naar het werk. Of ja, andersom.

PS: Volgende keer ook maar eens wat foto’s nemen…