Een paar dagen geleden kon je hier lezen hoe het komt dat ik gratis 3 maanden met een Ducati Monster 821 mag rijden. Vandaag een eerste korte review op basis van mijn eerste dag met de nieuwe versie van deze iconische Italiaanse naked.

zee-monster

Toen ik op 1 juli de Monster mocht gaan ophalen bij Febiac in Brussel was het snikheet. De zomervakantie begon goed met temperaturen tot 34°C op deze bewuste woensdag. Een dag die meteen de recordboeken inging als warmste dag van het jaar (en deze titel ook zal houden). Ik had de namiddag vrijaf genomen, en sleurde m’n motorpak en helm mee in een rugzak en grote plastieken zak om met de -gelukkig van Airco voorziene- trein van Gent naar Brussel te reizen.

In Brussel was het nog een kwartiertje wandelen van het metrostation naar het Huis Van De Automobiel aan Woluwedal. Geen probleem, in normale omstandigheden, maar dankzij de extra kilo’s en de extra graden kwam ik nat in het zweet aan bij Febiac. Na een kort interview met Stijn van moto.be en wat papierwerk mocht ik op de Monster springen en wegrijden. Terwijl ik aarzelend de stoep afrij, terugdenkend aan al die keren dat iemand “zijt maar voorzichtig met dieje Monster” roept Stijn nog: Ge moogt hem redelijk hoog in toeren jagen.

#iRideMonster

Ik besluit eens bij m’n Pa langs te rijden. Hij woont 2 kilometer verder en over een paar dagen vertrekken we samen op motorreis. Hij op z’n BMW RS1200, ik op m’n verse Monster. Het leek me dus alvast leuk hem even te bezoeken. Helaas blijkt hij niet thuis te zijn. Foto’tje maken voor z’n deur dan maar.


instagram.com/p/4mPzI4Ca19/
Pap niet thuis, dan maar bij Mam op bezoek. Mam woont zo’n 15 kilometer verder, en dit korte stukje geeft me de mogelijkheid om eens uit het drukke stadsverkeer te testen wat deze Monster kan. Ik trek en sleur aan de gashendel, jaag hem hoog de toeren in, maar vind de respons nogal traag en zwak eigenlijk. Lichtelijk teleurgesteld denk ik in mezelf:

Is dit nu monster?

Bij m’n ma aangekomen blijkt ook hier niemand thuis te zijn, ik bel ze dan maar even op (geen antwoord) en stuur een SMSje. Vanzodra ik stilsta begin ik te zweten als een rund in mijn motorpak. De wintervoering is eruit, en al rijdend krijg je wel wat lucht binnen, maar stilstaand is het alsof je in een personal sauna zit. Al wachtend op antwoord kleed ik me beetje bij beetje uit en bekijk eens opties die op het dashboard staan. Ik ontdek naast de huidige Urban modus, ook de Touring en Sport-modus, en herinner me dat de Urban modus, naast een gevoelige DTC (Ducati Traction Control) en ABS ook het vermogen limiteert. Van de 112 PK blijven krijg je er in deze modus slechts 75, zodat je wat meer op je gemak door het stadsverkeer kan cruisen.

Monster-201524

Hallo Touring modus

Weg urban modus. Hallo touring modus. Voor ik naar Sport switch wil ik dit beestje toch wat beter leren kennen. Ook hallo persoonlijke saunapak. Ik voel meteen het verschil en scheur door de straat met z’n volle 112 pk. Ik test de acceleratie wat uit en sta versteld van de kracht die in dit 821 cc blok zit. Zeker als je het vergelijkt met de 600cc van m’n Hornet. Is het omdat de cilinder 1/3 groter is, of omdat er een leeftijdsverschil van 15 jaar tussen de 2 ligt? In ieder geval: deze Monster kan optrekken.

Jawel, dit is Monster!

Terwijl ik vanuit de zuidrand van Brussel Westwaarts richting Waterloo rij verstaan de Monster en ik elkaar steeds beter. Ten Westen van Waterloo beginnen de kleine bochtige baantjes die me eerst Westwaarts en dan Noordwaarts terug naar Gent zullen brengen.

Ik sleur even hard aan het gas als tijdens mijn eerste kilometers maar word deze keer wel beloond met de gehoopte directe respons. En een monsterlijk geluid. De tweecilinder maakt een prachtig ronkend geluid. In lage toeren lekker diep, in hoge toeren lekker scheurend. Meerdere keren betrap ik mezelf erop dat ik achterom kijk, denkend dat er een andere motard achter me aan rijdt.

Niet iedereen kan z’n gebrul smaken. Een meisje op paard werd bijna hysterisch en schreeuwde me “mais putain, t’est con ou quoi” na. Ik had nochtans de koppeling ingetrokken om zo rustig mogelijk voorbij te bollen. Tsja, ieder z’n hobby.

Monster-0138

Koning van de weg

Ik stuur m’n nieuwe vriend via het meest bochtige parcour dat ik ken: Le Pays Des Colinnes (De Waalse kant van de Vlaamse Ardennen, zeg maar), met als kers op de taart de 18 kilometer lange verbindingsweg tussen Lessiness en Frasnes-lez-Anvaing.

Hier kan ik de Monster eens goed aan de tand voelen op snelheid en bochten, en jawel, hij slaagt met glans. Door de dikke tank en het brede stuur krijg je een soort van koning-van-de-weg-gevoel. Het geeft je meer gevoel van controle, meer zelfvertrouwen en maakt dus ook bochten aansnijden een pak gemakkelijker.

Ik besluit ook dat de Monster gemaakt is om te scheuren. Het is namelijk onmogelijk om je aan de snelheidsbeperkingen te houden en rustig te rijden. De combinatie van geluid en gevoel van een draai aan de gashendel is gewoon te verslavend.

Deze duivel op wielen maakt je duistere kant wakker en maakt van iedereen die hem berijd meteen ook een Monster.

Oja, naast gas geven kan deze Monster ook een pakje remmen. De eerste keer dat je de rem pakt wordt je verrast door z’n kracht. Vanaf de 2e keer leer je doseren, en onthoud je dat op deze Brembo’s  kan vertrouwen. Niet dat je de voorrem vaak nodig hebt, eigenlijk. Op de motor kan je voldoende remmen, en de achterrem biedt ook genoeg kracht om het meeste remwerk te kunnen uitvoeren.

Ducati Monster 821-0082

Italiaans Bloed

Wat de looks van de nieuwe reeks Monsters betreft moet ik toegeven dat ik er wat aan heb moeten wennen. Ik ken Monsters als die uber-naakte-bikes met het buizenframe. Het buizenframe is wat minder aanwezig in de nieuwe generatie, en de ubernaaktheid wordt ingeruild voor perfecte afwerking. Zo is de koplamp nog wel rond, maar is ze wat naar beneden gezakt. Het bevordert de aerodynamica, en zorgt voor wat minder wind op je kop, maar verliest wel wat stijl. Ook de uitlaten zijn nu standaard kort, dun, matzwart en zitten laag aan de rechterkant. Terwijl de oudere versies net hoog en langs beide kanten van de kont liepen.

Monster-nieuw-vs-oud-0106

Nieuwe vs oude Monster

Maar daartegenover staat dus wel die perfecte afwerking. Alle kabels zitten netjes weggewerkt, of zitten samengebonden met rubberen bindertjes. Logotjes en italiaanse vlagjes hier en daar. Hij ziet er echt stoer uit en alle lijnen kloppen gewoon.

Het dashboard is duidelijk en overzichtelijk, maar herbergt toch de 2 grootste nadelen aan deze Monster. Ge gaat er waarschijnlijk mee lachen, maar onder het motto “als het dat maar” zijn dit de grootste nadelen die ik heb ondervonden:

  1. Het neutraal-lampje reageert te traag. Echt waar. Een nieuwe versnellingsbak is al niet van de soepelste, en als dan het lampje dat aanduidt of je al dan niet in neutraal staat met een seconde vertraging aangaat dan sta je regelmatig wel eens wat te zoeken en te vloeken. Zeker als je staat te zoeken met je voet, je de neutraal niet goed vindt, en net op het moment dat je hem terug in eerste tikt ontdekt dat hij eigenlijk toch wel in neutraal stond.
  2. De toerenteller leidt me af. Allé, een klein beetje toch. Het digitale scherm toont balkjes per 100 toeren, en grote vakken per 1000 toeren. Als je 3500 toeren rijdt dan krijg je balkjes tot halverwege tussen de 3 en de 4 en brandt ook het 3-blokje. Zeer overzichtelijk. Maar als je gaat schipperen rond bvb 4000 toeren, dan springt het blokje telkens tussen 3 en 4. Niet dat ik continu op m’n toerenteller zit te kijken, maar zo’n knipperend blokje trekt wel m’n aandacht.

Overigens zou ik kunnen klagen dat de draaicirkel niet scherp genoeg is (voor je’t weet zit je met je stuur net niet tegen de tank), maar zo’n nadeel is dat ook niet.

 

Tijdens m’n Maiden Trip worden stops beperkt tot het minimum. Af en toe even de benen strekken, wat zweet laten opdrogen, 2 glazen water drinken, eens naar het toilet en weer op weg. Het was al laat toen ik thuis kwam, maar toch kon ik er niet genoeg van krijgen. Deze Monster is gewoon te leuk om mee te rijden. Gelukkig heb ik een 10 dagen durende road trip gepland een paar dagen later. Kwestie van m’n innerlijke monster tevreden te houden. Hou m’n blog in de gaten voor verslag en foto’s van m’n eerste motorvakantie.

 

0 comments